ديوان حافظ

محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد ببرد
قصه ماست که در هر سر بازار بماند

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنيديم که در کار بماند

من خاکي که از اين در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند

بعد از اين روي من و آينه وصف جمال
که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند

آتش آن نيست که از شعله او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

رقص بر شعر تر و ناله ني خوش باشد
خاصه رقصي که در آن دست نگاري گيرند

کليد گنج سعادت قبول اهل دل است
مباد آن که در اين نکته شک و ريب کند

شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر يک ساعته عمري که در او داد کند

در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند
که با اين درد اگر دربند درمانند درمانند

مي خور که صد گناه ز اغيار در حجاب
بهتر ز طاعتي که به روي و ريا کنند

واعظان کاين جلوه در محراب و منبر مي کنند
چون به خلوت مي روند آن کار ديگر مي کنند

اي گداي خانقه برجه که در دير مغان
مي دهند آبي که دل ها را توانگر مي کنند

از بتان آن طلب ار حسن شناسي اي دل
کاين کسي گفت که در علم نظر بينا بود

ياد باد آن که صبوحي زده در مجلس انس
جز من و يار نبوديم و خدا با ما بود

ياد باد آن که در آن بزمگه خلق و ادب
آن که او خنده مستانه زدي صهبا بود

ياد باد آن که چو ياقوت قدح خنده زدي
در ميان من و لعل تو حکايت ها بود

ياد باد آن که خرابات نشين بودم و مست
وآنچه در مسجدم امروز کم است آن جا بود

حسن مه رويان مجلس گر چه دل مي برد و دين
بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

در شب قدر ار صبوحي کرده ام عيبم مکن
سرخوش آمد يار و جامي بر کنار طاق بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود

در دلم بود که بي دوست نباشم هرگز
چه توان کرد که سعي من و دل باطل بود

خيره آن ديده که آبش نبرد گريه عشق
تيره آن دل که در او شمع محبت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه
هر که را نيست ادب لايق صحبت نبود

دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود
تا دل شب سخن از سلسله موي تو بود

هم عفاالله صبا کز تو پيامي مي داد
ور نه در کس نرسيديم که از کوي تو بود