ديوان حافظ

مگر به تيغ اجل خيمه برکنم ور ني
رميدن از در دولت نه رسم و راه من است

نه من سبوکش اين دير رندسوزم و بس
بسا سرا که در اين کارخانه سنگ و سبوست

نثار روي تو هر برگ گل که در چمن است
فداي قد تو هر سروبن که بر لب جوست

چندان گريستم که هر کس که برگذشت
در اشک ما چو ديد روان گفت کاين چه جوست

زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من
بر اميد دانه اي افتاده ام در دام دوست

جمال شخص نه چشم است و زلف و عارض و خال
هزار نکته در اين کار و بار دلداريست

حاليا خانه برانداز دل و دين من است
تا در آغوش که مي خسبد و همخانه کيست

مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود ديد گمان برد که مشکين خاليست

مي چکد شير هنوز از لب همچون شکرش
گر چه در شيوه گري هر مژه اش قتاليست

روي تو مگر آينه لطف الهيست
حقا که چنين است و در اين روي و ريا نيست

بازآي که بي روي تو اي شمع دل افروز
در بزم حريفان اثر نور و صفا نيست

دي مي شد و گفتم صنما عهد به جاي آر
گفتا غلطي خواجه در اين عهد وفا نيست

گر پير مغان مرشد من شد چه تفاوت
در هيچ سري نيست که سري ز خدا نيست

من که در آتش سوداي تو آهي نزنم
کي توان گفت که بر داغ دلم صابر نيست

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست
در حق ما هر چه گويد جاي هيچ اکراه نيست

هر گه که دل به عشق دهي خوش دمي بود
در کار خير حاجت هيچ استخاره نيست

ما را ز منع عقل مترسان و مي بيار
کان شحنه در ولايت ما هيچ کاره نيست

مصلحت نيست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبري نيست که نيست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زير صد منت او خاک دري نيست که نيست

از وجودم قدري نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثري نيست که نيست

بلبلي برگ گلي خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش ناله هاي زار داشت

در نمي گيرد نياز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنينان بخت برخوردار داشت

خيز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنيم
کاين همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

سر تسليم من و خشت در ميکده ها
مدعي گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در اين باغ بسي چون تو شکفت