ديوان حافظ

شراب خورده و خوي کرده مي روي به چمن
که آب روي تو آتش در ارغوان انداخت

ز شرم آن که به روي تو نسبتش کردم
سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت

سرم به دنيي و عقبي فرو نمي آيد
تبارک الله از اين فتنه ها که در سر ماست

چه ساز بود که در پرده مي زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

کمر کوه کم است از کمر مور اين جا
نااميد از در رحمت مشو اي باده پرست

زلف آشفته و خوي کرده و خندان لب و مست
پيرهن چاک و غزل خوان و صراحي در دست

بيدار شو اي ديده که ايمن نتوان بود
زين سيل دمادم که در اين منزل خواب است

گل بر رخ رنگين تو تا لطف عرق ديد
در آتش شوق از غم دل غرق گلاب است

سبز است در و دشت بيا تا نگذاريم
دست از سر آبي که جهان جمله سراب است

ساقي به چند رنگ مي اندر پياله ريخت
اين نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست

آن شب قدري که گويند اهل خلوت امشب است
يا رب اين تاثير دولت در کدامين کوکب است

تا به گيسوي تو دست ناسزايان کم رسد
هر دلي از حلقه اي در ذکر يارب يارب است

عکس خوي بر عارضش بين کآفتاب گرم رو
در هواي آن عرق تا هست هر روزش تب است

آن که ناوک بر دل من زير چشمي مي زند
قوت جان حافظش در خنده زير لب است

مرا به بند تو دوران چرخ راضي کرد
ولي چه سود که سررشته در رضاي تو بست

تو خود وصال دگر بودي اي نسيم وصال
خطا نگر که دل اميد در وفاي تو بست

من آن نيم که دهم نقد دل به هر شوخي
در خزانه به مهر تو و نشانه توست

نيست در بازار عالم خوشدلي ور زان که هست
شيوه رندي و خوش باشي عياران خوش است

کنون که بر کف گل جام باده صاف است
به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

نه من ز بي عملي در جهان ملولم و بس
ملالت علما هم ز علم بي عمل است

به چشم عقل در اين رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان بي ثبات و بي محل است

در مجلس ما عطر مياميز که ما را
هر لحظه ز گيسوي تو خوش بوي مشام است

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرباز
وان کس که چو ما نيست در اين شهر کدام است

اي توانگر مفروش اين همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درويشان است

شرم از آن چشم سيه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او ديد و در انکار من است