ديوان بيدل دهلوي

جنون چون شمع در رنگ بناي من نزد آتش
که تا نقش قدم گشتن سراپايم سري کردي

نه از صبحي خبر دارم نه از شامي اثر دارم
نگه مي پرورم در سايه خط بناگوشي

بروي جلوه او هر چه باداباد مي تازم
باين يک مشت خس در بحر آتش ميزنم جوشي

گرد رم عيش است چه صحرا و چه گلزار
فرصت همه جا خون شده در بخيه رنگي

مينا نخورده بر سنگ کم است از دل تنگ
پهلو تهي کن از خويش در بزم پست جائي

(بيدل) از ما نتوان خواست چه افغان چه ترنم
ني اين بزم شکسته است نفس در لب نائي

قد پيري نمودار است طفلي تا بکي (بيدل)
کچه در خاک پنهان کن مبادت تر کند بازي

تا چند ببالد کس چون آبله خون در دل
از پوست برون آورد ما را غم مستوري

بکمين صفحه باطلت نفتاد آتش امتحان
که بقدر هر شرر از دلت نگهي است در پس روزني

زياس قامت خم گشته بر خود نوحه ئي دارم
پريشان کرده ام در مرگ عشرت گيسوي چنگي

خمار آفت کشيها دارد از ساغر کشي بکذر
که مي انديشم از خميازه در کام نهنگ آئي

سخن دردسر است اما متن برخامشي چندان
که چون آينه از ضبط نفس در زير زنگ آئي

همين در کسوت وهم است سير باغ امکانت
بپوش از هر دو عالم چشم اگر زين جامه تنگ آئي

بجز مردن علاج ما و من صورت نمي بندد
تب شور نفسها در کفن دارد طبان شيري

حذر از فضولي عزوشان که مباد در دم امتحان
هوست ز نقش نگين خورد غم پشت دست گزيده ئي

پرواز شوق امروز محمل کش طپش نيست
در بيضه ام جنون داشت بي بال و پر کميني

عبث چون چشم قرباني و بال مرد و زن بردي
ورق گرداندي و روي سياهي در کفن بردي

عالمي بر باد رفت از سعي بي پا و سري
خامها در مشق لغزش گم شد از بي مسطري

گداز ياس دل را غوطه در سنجاب داد آخر
ز خاکستر فگند اين شعله طرح بستر ناري

ز هستي جز تن آساني ندارم در نظر (بيدل)
چو محمل هر سر مويم رگ خوابست پنداري

نفس خون گشت و تسکين حبابي هم نشد حاصل
چو گرداب اينقدر تا چند در فکر گهرپيچي

کمند اينجا رسائي در خود سامان چين دارد
جهان صيد خيال تست بر خود هر قدر پيچي

بجز رزق مقدر نيست ممکن حاصل کامت
اگر چو عنکبوتان رشته بر صد بام و در پيچي

بسي پيچيد (بيدل) ناله ات بر دامن شبها
کنون وقتست اگر اين رشته در پاي سحر پيچي

گر بگردن ميکشي گردن و گر در سجده ئي
هم ز تو گل مي کند الله اکبر سجده ئي