ديوان بيدل دهلوي

قد خم گشته ئي در رهن صد عقبي امل دارم
باين دنباله داريها کم افتاده است ابروئي

زهر برگ گل اين باغ عبرت در نظر دارم
کف افسوس چندين رنگ و بو بر يکدگرسائي

زوصال مهر تابان چه رسد بسايه (بيدل)
روم از خود و تو گردم که تو در کنارم آئي

قضا چه صور دميده است در مزاج تو (بيدل)
که از نفس زدني کوه را بزلزله گيري

قدح لبريز حيرت گردد و مينا برقص آيد
در آن محفل که آنشوخ پري پيکر کند بازي

شهيد ناز او خون گرمي ئي دارد که از شوقش
چو نبض موج جوهر در دم خنجر کند بازي

زگرد اضطراب دل نفس در سينه ام خون شد
بگو اين طفل شوخ از خانه بيرون تر کند بازي

نگه را محرم دل ساز و فارغ کن زافلاکش
چو طفلان تا بکي با حلقه هاي در کند بازي

بزير چرخ از انسان هرزه جولاني نمي آيد
مگر بوزينه ئي باشد که در چنبر کند بازي

دل خرسند بر هر کس زشوق افسون دمد (بيدل)
در آتش هم همان چون شمع گل بر سر کند بازي

چه بال و پر گشايد وحشت از ساز جنون من
صدا عمريست در زنجير تصوير است زنداني

بشوخي حق مضمون ادب نتوان ادا کردن
عرق کن نقطه نظمي را که در وصف حنا بندي

خطا از هر که سرزد چون جبين من در عرق رفتم
ندارد عالم ناموس چون من خجلت آبادي

زسير غنچه و گل زخمي هوس نتوان شد
خوش آنکه غوطه زني در دل و زريش برائي

گر اقبال هوس را عزتي ميبود در عالم
قضا از شرم کم مي بست بر مور و مگس هستي

غريب است از گرفتاران غم تن پروري خوردن
حذر زين دانه و آبي که دارد در قفس هستي

تو بر جمعيت اسباب مغروري وزين غافل
که آخر ميبرد در آتشت زين خار و خس هستي

در آن محفل که ناز آدميت خرس و بز دارد
محاسن ميفروشي هر قدر با ريش مي آئي

برو آنجا که سقف سيمکار و قصر زر باشد
تو شيطاني کجا در کلبه درويش مي آئي

چه افسون اينقدرها دارد از قرب دلت غافل
که منزل در بغل گم کرده دور انديش مي آئي

بهارت (بيدل) آخر در چه گلزار آشيان دارد
که عمري شد بچندين رنگ پيش خويش مي آئي

غبارم در عدم هم گر هوائي دارد اين دارد
که بر گرد سر او گردم و بر خود کنم نازي

عقده هاي غنچه دل بي گلاب اشک نيست
مي بساغر کن گزين انگور در خم کرده ئي

برنگ و بو دل خود بسته ئي وزين غافل
که غنچه سان گل پرواز در بغل داري

جنون چون شمع در رنگ بناي من نزد آتش
که تا نقش قدم گشتن سراپايم سري کردي