ديوان بيدل دهلوي

دلي خون کردم و در آب ديدم نقش امکان را
گداز قطره من عالمي را کرد دريائي

اي امل آورده فطرت را چه رسوا کرده ئي
نوحه کن در ياد امروزي که فردا کرده ئي

صورت آينه ئي از حال خود غافل مباش
گر همه در خانه باشي رو بصحرا کرده ئي

مقصد بينش اگر حيرت ديدار تو باشد
از چه خودبين نشود کس که تو در کسوت مائي

اي سعي نگون زين دشت در سرچه هوا داري
کز يک دو طپش با خاک چون آبله همواري

در عالم برق و شرر اميد وفا نيست
هستي رم ناز است و تو حسرت کش طرفي

اي که در دير و حرم مست کرم مي آئي
دل چه دارد که درين غمکده کم مي آئي

اي نفس مايه درين عرصه چه پرداخته ئي
نقد فرصت همه رنگست و تو در باخته ئي

بيدل امشب بر سرم چون شمع دست ناز کيست
خفته ام در زير تيغ و چتر مي بندم گلي

بخاک نااميدي نيست چون من خفته در خوني
زمين چاره تنگ و بر سر افتاده است گردوني

دو همجنسي که با هم متفق يابي بعالم کو
ز مژگان هم مگر در خواب بيني ربط جسماني

بذوق عافيت اي ناله تا کي در جگر پيچي
چه باشد يکنفس خون گردي و بر چشم تر پيچي

ندارد صرفه عرض دستگاه رنگ و بو گل را
بساطي را که برهم چيده ئي آن به که در پيچي

حريف آنميان نتوان شد از باريک بيني ها
مگر از زلف مشکين تار موئي در کمر پيچي

تغافل چند خون سازد دل حسرت نگاهان را
تبسم زير لب چون موج تا کي در گهر پيچي

بتمثالي که در چشمت سر و برگ چمن دارد
ز خود رنگي نميکاهي که بر آينه افزائي

هستي همان عدم بود ني کيفي و نه کم بود
در هر لب و دهاني من داشته است اوئي

بخاک آستانت چون هلال از بس که گم گشتم
جنبي يافتم در نقش پيشاني پس از ماهي

به بينم تا کجاها مي برد فکر خودم (بيدل)
برنگ شمع امشب در گريبان کنده ام چاهي

چو شمع از نارسائي هاي پروازم چه مپرسي
که شد عمر و همان در آشيان دارم پرافشاني

دل بيتاب تا کي رام تسکين باشدم (بيدل)
محال است اين گهر را در گره بستن ز غلطاني

ز بس پيچيده است آفاق را بيمهري گردون
عجب گر طفل هم در دامن مادر کند بازي

کتاب عرض جاهت تا ورق گرداند در جائي
زهي غافل که با نقش دم اژدر کند بازي

نقوش وهم و ظن در هر تأمل مي شود باطل
خط پارينه بايد خواندن از تقويم امسالي

جهاني نقد فطرت در تلاش شبهه مي بازد
يقين مزد تو گر پيدا نمائي همچو من روئي