ديوان بيدل دهلوي

نفست بسينه شکسته به در جنبش مژه بسته به
نشود که رم کند از نظر چو نگاه وحشي رام او

چمن جام طرب در جلوه شاخ گلي دارد
که خم گرديد از بار سبوي غنچه دوش او

ندانم بوالهوس از گردش ساغر چه پيمايد
که شد پا در رکاب از صورت پيمانه هوش او

نبايد بودن از پشت و رخ کار جهان غافل
چو زنبور عسل نيشي است در دنبال نوش او

منفعلم بر که برم حاجت خويش از بر تو
اي قدمت برسر من چون سر من بر در تو

باين انداز در انديشه صيد که ميتازد
که عمري شد همان افگنده است از کف عنان ابرو

چرا در خاک و خون ننشاندم دردي که من دارم
چو تير افگنده است زخويش ور آن کسان ابرو

در نامه و پيغام يقين واسطه محو است
بر هر که رساني خبر از يار خبر شو

جهاني ميکشد بر دوش فرصت بار ناکامي
توهم امروز بنشين در سر اين راه و فردا رو

خواب و بيداري که جز بست و گشاد چشم نيست
راه هستي تا عدم شب در ميان انداخته

بتو نقش صحبت ما چقدر بجا نشسته
تو بناز و ما در آتش تو بخواب و ما نشسته

بيتو چون جوهر نگه در ديده ها مژگان شکست
آخر از ما نيز گل کرد انتظار آينه

زينچمن در کف ندارد غنچه دل جز گره
دانه ما را چو گوهر نيست حاصل جز گره

از حيا بر روي خود درهاي نعمت بسته ئي
بي زباين نفگند در کار سايل جز گره

غافل از تردستي مطرب درين محفل مباش
زخمه جز ناخن ندارد در کف و دل جز گره

بر اسيران دل از فقر و غنا افسون مخوان
نيست در چشم گهر دريا و ساحل جز گره

صاف طبعان (بيدل) از هستي کدورت ميکشند
از نفس آينه ها را نيست در دل جز گره

چسازد بوي گل گر نشنوي از سازش آهنگي
ضعيفي آه ما را هر نفس بر در برآورده

چه جاي خست مردم که گل هم در گلستانها
بصد چاک جگر از کيسه مشتي زر برآورده

سينه صافي ميشود بي پرده تا دم ميزنم
در دل ما چون حباب آينه پرداز است آه

درين گلشن ندارد غنچه تا گل آنقدر فرصت
فلک صد شيشه را در يک نفس ساغر برآورده

دل بصد دامن تعلق پاي ما پيچيده است
رشته ايم و در ره ما نيست حايل جز گره

طوق در گردن بگردون مي پري چون کرد با
جاي شرم است آن سليماني و اين انگشتري

زمستان هوس پيماي اين محفل نمي بينم
چو مينا شيشه در دستي و چون ساغر قدح نوشي

اگر چون شانه حرفي از فسون زلف دانستي
دل صد چاک ما هم دست در بال پري کردي