ديوان بيدل دهلوي

گشادي هست در معني بجيب هر گره (بيدل)
نمي باشد درون بيضه غير از بال و پر پنهان

چه صحرا و چه گلشن گر تأمل رهبرت گردد
سلامت نيست غير از پاي در دامان خود بودن

بگذر از لاف سخن پروازها پيداست چيست
در قفس تا کي طپد اي بيخبر يک هر زبان

برگ و ساز بي بري غير از ندامت هيچ نيست
سرو چندين دست مييابد بهم در آستين

ناله گر بر لوح هستي خط کشد دشوار نيست
خامه ام زين دست دارد صد رقم در آستين

خرد کمند هوس شکار است ورنه در چشم شوق مجنون
بجز غبار خيال ليلي کجاست آهو درين بيابان

عدم باين بي نشاني رنگ گلشني داشت کز هوايش
چو بال طاوس در چه ديدم زبيضه اش داشت گل بدامان

شکست دل نشد (بيدل) کفيل ناله دردي
نفس در موي چيني نقبها زد تا دميد از من

دمي آشفته باش اي غنچه گو هستي بغارت رو
بوهم عافيت تا کي نفس در خويش دزديدن

محيط جلوه او موج خيز است از سراب من
ز شبنم آب در آئينه دارد آفتاب من

ندانم با کدامين ذره سنجم هستي خود را
که در وزن کمي بسيار پيش آيد حساب من

بي تلافي نيست شوقم در تگ و پوي وصال
دست اگر کوتاه شد آهم رسا خواهد شدن

قماش ناموس وضع خويشست در هوس خانه تعين
که دست و پاي جنون و دانش همين بجيب است تا بدامن

بهانه دردهم کماليست در طريق وفا پرستي
عرق دمد تا من اشک بندم بدوش چشم حيا بدامن

نفس کدام و چه دل اي جنون تخيل هستي
در آتشست سپندي که گر جستنش است اين

زبس در ياد چشم او سراپا مستيم (بيدل)
قدح باليد اگر خميازه گل کرد از خمار من

زبال و پر چه حاصل گر نديدي عرض پروازي
در آب و رنگ اينگلزار بوي گل تماشا کن

در عرصه که نيست نشان غير بي نشان
چون ني نفس بس است پر و بال تير من

جولان چه دارد در نظر غير از تلاش دردسر
يگره پس زانوي خم بنشين و عذر لنگ شو

همت نمي چيند غنا بر عشوه پا در هوا
چون صبح گرد رفته ئي گو يک دودم اورنگ شو

شوق جنون تاز ترا کس نيست تا گيرد عنان
يکچند منزل در قدم گر دره و فرسنگ شو

بغير از ترک هستي از تردد برنمي آيد
نفس پرميخلد در سينه ام از خار خار او

خاک بر سر کرده عشق و پاي در گل ماند حسن
گر بهار اين رنگ دارد حيف قمري واي سرو

چو سرشک بي سر و پائيم قدمي نزد بهواي تو
که هزار آبله در عرق بگداختم زحياي تو

زسخن خروش تو جلوه گر زخموشي آه تو پرده در
بکدام زمزمه سر کند متحير من و ماي تو