ديوان بيدل دهلوي

ندارد هستيم غير از عدم مستقبل و ماضي
چو دريا هر طرف در خاک ميغلطد کنار من

با همه الفت چو موج از يکدگر پهلو تهي است
عالمي زين بحر جوشيده است رم در آستين

دامن افشان بايدت چون موج ازين دريا گذشت
چند چون گرداب بندي پيچ و خم در آستين

دم زدن شور قيامت خامشي حشر خيال
يک نفس ساز دو عالم زير و بم در آستين

راه از خود رفتنم از شمع هم روشن تر است
جاده پرداز است برق ناله در صحراي من

فسردن چند از خود بگذر و سامان طوفان کن
قيامت نغمه ئي حيفست سر در تار دزديدن

فنا را دام تسکين خوانده ام (بيدل) ازين غافل
که در هر ذره چشم آهوئي دارد غبار من

بشور ما و من تا چند جوشد شوخي موجت
دمي در جيب خاموشي نفس دزديده طوفان کن

خيالت در دل هر ذره گم کرده است اجزايم
غبار خود شگافد هر که ميخواهد سراغ من

چو سحر نيامده در نظر رم فرصت نفس آنقدر
که برم بر آب شگفتگي بطراوت گل چيده من

بنظم عافيت در فتنه زار کشور هستي
لب و چشميست گر مقدور باشد بند و بست من

زين شکر که تا کوي تو شد راهبر من
چون آبله در پاي من افتاد سر من

نفس تا ميطپد لبيک و ناقوسي است در سازش
دلي داريم چند از کعبه و بتخانه پرسيدن

شرم دار از دعوي هستي که در ميدان لاف
يکقدم ره چون نفس صد بار بايد تاختن

دوئي در کيش از خود رفتگان کفر است اي زاهد
من و محو صنم گشتن و ياد خدا کردن

صف حرص و هوا در هم شکستي کج گلاهي کن
دل جمعست ملک بي نيازي پادشاهي کن

تو گوهر در گره بستي و از طوفان غم رستي
فلک گو کشتي جمعيت امکان تباهي کن

امل چون ريشه در خاکم نداد آرام سحر است اين
بمنزل خفتن و گر دره و فرسنگ نشکستن

درين گلشن که وحشت دست در آغوش گل دارد
چرا چون غنچه دامان تو گيرد تنگ نشکستن

موج گوهر نيست اينجا خضر ره در کار نيست
رنگ از خود رفته جز رفتن ندارد همعنان

بهر مويم گداز دل رگ ابري دگر دارد
چو مژگان سيلها خفته است در موج سراب من

ندارد لب گشودن صرفه جمعيتم (بيدل)
که من چون غنچه در منقار دارم بال و پر پنهان

بنازم سبزه خطي که از سير سواد او
نگه در سرمه ميگردد چو مژگان تا کمر پنهان

مجو نفع از نکوکاري که با بدگوهر آميزد
گورا نيست آن آبي که شد در نيشتر پنهان

گر از خواب گران چون شمع برخيزي شود روشن
که در بند گريبانت چه مقدار است سر پنهان