ديوان بيدل دهلوي

بسته ام چشم اميد از الفت اهل جهان
کرده ام پيدا چو گوهر در دل دريا کران

بسکه ناموس وفا دارد کمين حال من
هر که بسمل گشت مي بندد طپش در بال من

دوش در بزم وفا نرد تجرد با ختم
شش جهت را بر قفا افگند نقش خال من

فرصت از کف رفت و دل کاري نکرد افسوس عمر
کاروان بگذشت و من در خواب مردم واي من

زبرق آه دارم ناوکي در کيش نوميدي
حذر از جرأت اي ظالم که پر صافست شست من

چه امکانست پيچد ناله ام در گنبد گردون
چو موج باده زين مينا برون جسته است تير من

جهاني جستجويم دارد و من نيستم پيدا
نفس سوز اي هوس تا آتش افتد در سراغ من

روشن است اقبال ما چون شمع در ملک جنون
تخت داغ و لشکر آه و اشک افسر سوختن

بسکه چون گوهر قناعت در مزاجم پا فشرد
موج زد ابرام و نگذشت از پل تمکين من

سر و کار جوهر حيرتم بکدام آينه ميکشد
که غبار عالم بستگي زده حلقه بر در باز من

عرق جبين خجالتم که چو شمع در بر انجمن
ننهفت عيب کف تهي سر آستين دراز من

زتلاش طاقت هرزد و نشدم دوچار تسلي ئي
قدمي در آبله بشکنم که بخود رسد تگ و ساز من

بدريا قطره گم گشته از هر موج ميجوشد
فرو رو در گداز دل جهاني را گريبان کن

باين عجزي که در بنياد طاقت ديده ام (بيدل)
مگر کوهي شوم تا ناله پردازم من محزون

چون گهر هر چند بر دريا تند غوغاي من
در نم يک چشم سر غرقست سر تا پاي من

چون هلالم بي خم تسليم آن اختر جبين
غوطه در خط جبين زد بسکه شد لاغر جبين

چسان بتدبير فکر خامت خمار حسرت رود زجامت
که در نگين هم بقدر نامت فزوده خميازه سنگ خوردن

درين بحر آبروئي غير ضبط خود نمي باشد
چو گوهر پاي در دامن کش و سامان عزت کن

دل هر زده اينجا چون تو جاني در بغل دارد
مناز اي بيخبر چندين مروت کن مروت کن

در اينجا سعي غواص از صدف واميکشد گوهر
توهم باري دل ما واشگاف او را زيارت کن

داغ شو اي پرشس از کيفيت حال سپند
نغمه ئي دارم که آتش ميزند در ساز من

چشم تا بر هم زنم زين دامگاه آزاده ام
در خم مژگان وطن دارد پر پرواز من

برنگي بي غبار افتاده در راه تو حيرانم
که بر آينه چون آه سحر نتوان اثر کردن

بيرخت آينه نشو و نما گم کرد و سوخت
چون نگه در پرده شب روز ناپيداي من

شمع اين محفل نيم ليک از هجوم بيخودي
در رکاب رنگ از جا رفته است اجزاي من