ديوان بيدل دهلوي

تنکظرفي چو من در محفل امکان نمي باشد
که چون گل شيشه مي بايد شکست از گردش رنگم

من (بيدل) از در عاجزي بکجا روم چه فسون کنم
زشکست جرأت بال و پر قفس آفرين توکلم

چون نم اشکي که از مژگان فرو ريزد بخاک
خويش را در نقش پاي خويشتن گم کرده ام

موج دريا در کنارم از تگ و پويم مپرس
آنچه من گم کرده ام نايافتن گم کرده ام

عمرها شد همچو نال خامه مي پيچم بخويش
پيکر چون رشته ئي در پيرهن گم کرده ام

هيج جا (بيدل) سراغ رنگهاي رفته نيست
صد نگه چون شمع در هر انجمن گم کرده ام

ترحم نيست غافل (بيدل) از ياد شهيد من
زجوهر در عرض خفته است اينجا تيغ قاتل هم

کلامم اختياري نيست در عرض اثر (بيدل)
دل از بس آب شد ساز نفس را تر صدا کردم

وداع دور گرد عرضه آرام رم کردم
سحر گل کردم و کار دو عالم در دودم کردم

طمع وا کرد هر گه راه احرام دل طامع
صدا را در سواد سرمه سر دادم عدم کردم

اگر آگاه حالم مرگ هم گردد که رحم آرد
که مردم در ره اما درد دل آواره کم کردم

طراوت در چمن کم نيست گر شبنم عرق کارد
حيارم کرد ازين محفل بيا تا من خجل گردم

اما در عالم بيخواست بر هم زد حقيقت را
زعقبي مزد نيکي خواستم غافل که بد کردم

در دامني که دست زنم از ادب شلم
بر وعده ئي که گوش نهم از حيا کرم

از سواد چشم پي بر معني دل برده ام
در همين خاک سيه آينه ئي دارم گمان

هر چه گل کرد از بساط خاک هم در خاک ريخت
باده ما ماند حيران اياغ خويشتن

زين دشت و در بهم چين دامان جهد و خوشباش
ما کسوت خياليم پا تا بسر گريبان

فطرت به پستي افتاد زين دشت و در نوردي
از دامن و کمر بود برجسته تر گريبان

اگر حسرت پرستي خدمت ترک تمنا کن
زمطلب هر چه گم گردد در بين آينه پيدا کن

درين ويرانه تا کي خواهي احرام هوس بستن
جهان جائي ندارد گر تواني در دلي جا کن

قسمتت زين گرد خوان بي انتظار آماده است
خاک کن بر ديده اما حلقه بر هر در مکن

احتراز از شور امکان درس هر مجهول نيست
فهم در کار است اگر گوشي نداري کر مکن

بي گم شدن از آفت شهرت نتوان رست
در نام تو زخميست نگين بشکن و به کن

بزير چرخ فرياد نفس دزديده ئي دارم
چه بال و پر گشايد در قفس مرغ اسير من

خرد کمندي هوس شکار است ورنه در چشم شوق مجنون
بجز غبار خيال ليلي کجاست آهو درين بيابان