ديوان بيدل دهلوي

روز و شب خون ميخورم در پرده بيطاقتي
گفت و گوي لالم و راه دهن گم کرده ام

خاک من انگيخت در راهت غبار اما چه سود
شرم خواهد آب کرد از وضع گستاخانه ام

در يک جهان يک گوش بر آهنگ ساز درد نيست
صد قيامت شور دل زير زبان دزديده ام

ره نورد زندگي را سعي پا در کار نيست
بعد ازين بر جانشين و از نفس بشمار گام

چون شمع اگر شش جهتم پي سپر افتد
غير از سر خود در ته پا هيچ ندارم

زاندم که دامن کل رفته است از کف ما
در احتياج هر جزو مجنون تر از ضروريم

باين رنگي که چون گل در نظر دارد بهار من
بگرد خويش گردانده است ياد او چه مقدارم

سود اگر در پرده خون ميشد زباني هم نبود
چون مه از عرض کمال آينه نقصان شديم

پيکر ما را چو گردون بي سبب خم کرده اند
در ميان گوئي نبود آندم که ما چون کان شديم

آينه در زنگ مژگاني بهم آورده بود
چشم تا وا شد بروي نيک و بد حيران شديم

جبين و عارضش از دور ديدم در عرق گفتم
که اين ماهست و آنخورشيد تابانست و آن انجم

عرق جوشست حسن اي شوق چشم حيرتي واکن
قدح بايد گرفت آندم که آمد در ميان انجم

بهر جا شکوه ئي گل کرده است از بخت ناسازم
زخجلت چون شرر در سنگ ميباشد نهان انجم

تو از غفلت بصد اميد سودا کرده ئي ورنه
بيغير از چشمک خشکي ندارد در دکان انجم

هر قدم در ره او کعبه و دير دگر است
آه يک سجده جبين خشت چه بنياد کنم

کي در قفس و دام هوا و هوس افتم
آنشعله نيم من که بهر خار و خس افتم

چو شمع از فکر خود تا خاک گشتن برنمي آيم
گريبانهاست (بيدل) در گريباني که من دارم

نقش من چون اشک شوخي کرد و از خجلت گداخت
کاش هم در پرده خون ميگشت راز هستيم

در آن دعوت که بودي منتي بيرون زد از خوانش
غذاي همت از الوان نعمتها قسم کردم

چو شمع از سعي الفت غافلم ليک اينقدر دانم
که تا ننشاند در خاکم زپا نشست زنارم

آفتاب در کار است سايه گو بغارت رو
چون مني اگر گم شد چون توئي بدل دارم

اختلاط خلق بر من تهمت الفت نه بست
همچو بو در طبع رنگ از رنگها بيگانه ام

بر درت پيشاني خجلت شفيع ما بس است
سجده ئي در بار ما گر نيست نم آورده ايم

گريبان ميدرم چون صبح و بر مي آيم از مستي
چه سازم نعل در آتش زافسون دم سردم

فلک صد سال مي بايد که خم بر گردنم بندد
باين فرصت که تا سر در گريبان برده ام سيرم