167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
کليله و دمنه
ديوان ابوسعيد ابوالخير
وي با همه در حضور و چشم همه کور
تو در خور خود کني و ما در خور خويش
پنهاني من تويي و پيداي تو من
نه در حق تو کيف توان گفت نه اين
زبور عجم اقبال لاهوري
نه در جان غم اندوزم هواي باغ رضواني
دگر عالم بنا کن گر حجابي در ميان خواهي
جام مي در دست من ميناي مي در دست وي
از شوخي آب و گل در گفت و شنود آمد
در پر و بالش فروغي گاه هست و گاه نيست
هر که در ورطه ي «لا» ما ندبه «الا» نرسيد
آن به پيري کودکي اين پير در عهد شباب
چاک اگر در سينه ريزي ماهتاب آيد برون
آن مي که نمي گنجد در شيشه ي مشرب ها
در هجوم گل و ريحان غم دم سازي داشت
در ناله هاي مرغان آن زير و بم نمانده
پيام مشرق اقبال لاهوري
آن سوز چه سوز است که در تاب و تب استي
لب فرو بند که اين عقده گشودن نتوان
که در آن جوي تنک مايه گهر پيدا نيست
باز بنگر در جهان هنگامه ي الاي من
آتشي بود که در خشک و تر انداخته ايم
جاويد نامه اقبال لاهوري
بيخ او در دل نه در آب و گل است
در بدن غرق است و کم داند ز جان
ديوان امير خسرو
زلفت به سر يک مو در شانه کند ما را
مشاطه به جاي مو در شانه کند ما را
اي گل، نهان از باغبان در بوستان من
سبزه بساط سبز وتر از پي رقص آب را
مي زند زان شعله دايم آتشي در جان ما
از کدامين سو نگهدارم من اين ويرانه را
برگل و لاله کس چنين کژ ننهد کلاله را
در ميان خاک در آبدار خويش را
خرسندييي دارم کنون در را بدان زنگارها
چون نمک در خورد، بي خونابه اي نبود کباب
يا گرفته مي شود در لب ز شيريني جواب
نيمه اي در سايه ماند و نيمه اي در آفتاب
زلف در بازي در آمد، چون توان آورد تاب
بگذر که در کعبه به اين پا نتوان رفت