ديوان عراقي

در خلوتي چنان، که نگنجد کسي در آن
يکبار خلوت خوش جانانم آرزوست

خوشدلي در جهان نمي يابم
خود خوشي در نهاد عالم نيست

در سر زلف بتان شد عاقبت
در کنار مهوشي غلتيد رفت

بجز درگاه تو هر در که زد دل
عراقي را ازان در هيچ نگشاد

باز دل از در تو دور افتاد
در کف صد بلا صبور افتاد

عشق، شوري در نهاد ما نهاد
جان ما در بوته سودا نهاد

قصه خوبان به نوعي باز گفت
کاتشي در پير و در برنا نهاد

عقل مجنون در کف ليلي سپرد
جان وامق در لب عذرا نهاد

يک کرشمه کرد با خود، آنچنانک:
فتنه اي در پير و در برنا نهاد

عشق شوقي در نهاد ما نهاد
جان ما را در کف غوغا نهاد

هاي و هويي در فلک نتوان فکند
شر و شوري در جهان نتوان نهاد

در رزم پاکبازان عالم چه قدر دارد؟
در بزم بحر نوشان پيمانه اي چه سنجد؟

من با تو سزد که در نگنجم
با ديده غبار در نگنجد

با عشق تو ناز در نگنجد
جز درد و نياز در نگنجد

با درد تو درد در نيايد
با سوز تو ساز در نگنجد

بيچاره کسي که از در تو
دور افتد و باز در نگنجد

جانا، حديث شوقت در داستان نگنجد
رمزي ز راز عشقت در صد بيان نگنجد

جولانگه جلالت در کوي دل نباشد
خلوتگه جمالت در جسم و جان نگنجد

سوداي زلف و خالت جز در خيال نايد
انديشه وصالت جز در گمان نگنجد

در دل چو عشقت آيد، سوداي جان نماند
در جان چو مهرت افتد، عشق روان نگنجد

رو بر در او سرمست، از عشق رخش، زيراک:
در بزم وصال او هشيار نمي گنجد

شيداي جمال او در خلد نيآرامد
مشتاق لقاي او در نار نمي گنجد

در حلقه فقيران قيصر چه کار دارد؟
در دست بحر نوشان ساغر چه کار دارد؟

در راه عشقبازان زين حرف ها چه خيزد؟
در مجلس خموشان منبر چه کار دارد؟

آري عجب نباشد گر در دلم نيابي
در کلبه گدايان سلطان چه کار دارد؟