ديوان بيدل دهلوي

همه عمر هرزه دويده ام خجلم کنونکه خميده ام
من اگر بحلقه تنيده ام تو برون در ننشانيم

داد پيري وحشت از کلفت سراي هستيم
قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم

نم خجلت چون اشک ز طينت من کيست بردارد
ز نوميدي عرق گل ميکنم در هرچه ميکوشم

کف خاکستر من نيست بي سير سمن زاري
چو آتش از شکست رنگ گل در دامن خويشم

سر زلفت ز دستم رفت و اشکي ريخت از مژگان
چو شب رفت از نظر عاريست در ضبط عنان انجم

شبي با برق دندان گهر تا بت مقابل شد
هنوز از کهکشان دارد همان خس در دهان انجم

درين گلشن من و سير سجود ناتواني ها
چو شاخ بيد در هر عضو محرابي دگر دارم

زيادم شبهه ئي در جلوه آمد عرض هستي شد
جهان تعبير بود آنجا که من خواب فراموشم

نفس از دقت فکرم هجوم شعله شد (بيدل)
نشسم آنقدر در خون که صبحي را شفق کردم

سخن از شرم عرض احتياجم در عرق گمشد
چو شبنم هر گره کز لب گشودم بر حيا بستم

چو سرو از ناز برجوي حيا باليدنت نازم
چو شمع از سرکشي در بزم دل نازيدنت نازم

چون حباب آندم که سير آهنگ اين دريا شدم
در گشا پرده چشم از سر خود واشدم

ديده ها تا دل همه خميازه ما مي کشند
جاي ما در هر مکان خاليست گويا رفته ايم

فکر خود ما را چو شمع آخر بطوف خاک برد
يکسر از راه گريبان در ته پا رفته ايم

در گره وار تغافل نقد و جنس کاينات
بسته ام چشم و زمين تا آسمان دزديده ام

صرفه ما نيست (بيدل) خدمت دير و حرم
شمع خود در هر کجا برديم خود را سوختيم

ز غفلت بايدم فرسنگها طي کرد در منزل
که چون شمع از ره پيچيده دستاري بسر بستم

جلوه ها حيرت من در قفس آينه داشت
مژه بر هم زدم و بر دو جهان رنگ شدم

طائر از بي پروبالي همه جا در قفس است
من هم از قحط جنون صاحب فرهنگ شدم

در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا
من بيهوش بر آينه داري ناز ميکردم

بي لب نوشين او (بيدل) ببزم عيش ما
گشت مينا و قدح را باده در اجسام سم

در آن محفل کيم من تا بگويم اين و آن دارم
جبين سجده فرسودي نياز آستان دارم

سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد
تو تيغي داري و من مشت خوني در ميان دارم

گه از اميد دلتنگم گهي با ياس در جنگم
خيال عالم بنگم نه اين دارم نه آن دارم

در جنون گر نگسلد پيمان فرمان ناله ام
بعد ازين اين نه فلک گويست چوگان ناله ام