ديوان بيدل دهلوي

اين حديث از شمع روشن شد که در بزم وقار
داغدارد زيب دل چون زينت دستار گل

هر دو عالم خانه نقاش شد تا در خيال
صورتي چون نام عنقا بي اثر پيدا شدم

عرض طرب وبال است در عشق ورنه من هم
چون غنچه ام سراپا بال و پر تبسم

در شکايت نامه ام چون کاغذ آتش زده
نقطه پر پيدا کند تا نامه بر پيدا کنم

غير از عدم پيام عدم کس نگفته است
در عالمي که دم زده ام زان دهن نيم

(بيدل) اينجا تيغ جرأت در کف کمفرصتي است
چون سحر قطع نفس کم نيست پر نازک دميم

چون نهال از غفلت نشو و نماي من مپرس
پاي من تا رفت در گل سر زجا برداشتم

خبر از خود ندارم ليک در دشت تمنايت
دل گمگشته ئي دارم که از من ميدهد يادم

مده اي خواب چون چشمم فريب از بستن مژگان
کزين بالين پر پرواز ديگر در نظر دارم

ندارد رنگ پروازم شکست از ناتواني ها
چو ابرو در خم چين اشارت بال و پر دارم

عرق ريز حنا صد رنگ طوفان در بغل دارد
مگير اي جوش گل از ناتوانيها کم شبنم

تا نفس باقيست بايد بست در هر جا دلي
عالمي بر جلوه و من بر تغافل بسته ام

در خيال گردش چشمي که مستي محو اوست
رفته ام جائي که رنگ ساغر مل بسته ام

گرد وهمي آشيان در بال عنقا بسته ام
آه ازان روزي که بر ما دامن افشاند عدم

با کف خاکستري سوداي اخگر کرده ايم
سر به تسليم ادب گم در ته پر کرده ايم

بيزباني دارد ابرامي که در صد کوس نيست
هر کجا گوش است ما از خامشي کر کرده ايم

مگر از خود روم تا مدعاي دل بعرض آيد
صدائي در شکست رنگ مي دارد لب جامم

چو ماه نو باين مستي شکست امشب کلاه من
که خاتم هم قدح کج کرده مي بالد در انگشتم

نميدانم چه گل دامن کشيد از دست من يارب
که فريادست چون منقار بلبل در هر انگشتم

مرا بر بستن لب فتحباب راز شد (بيدل)
که در هر خلوت از فيض خموشي بي سخن رفتم

زتجديد بهار انس دارم در نظر رنگي
که گر صد سال پيش آيم همان آغاز مي آيم

هجوم نشه در دم مپرس از عشرتم (بيدل)
چو مينا خون زدل ميريزم و عرض نفس دارم

مگر بر هم توانم زد صف جمعيتت رنگي
برنگ شمع يکسر تيغم و با خويش در جنگم

طرف در تنگناي عرصه امکان نمي گنجد
همان با خويش دارم کارگر صلح است و گر جنگم

سير از خود رفتني کردم زعشرتها مپرس
رنگ بالي زد که آتش در گل و گلشن زدم