ديوان بيدل دهلوي

به نمود شخص معينت در عکس زد دم امتحان
چه خطي که شد زتائمل تو کتاب آينه هم غلط

در هواي برگ گل شبنم عبث خون مي خورد
خواب چون نبود نصيب ديده از بستر چه حظ

چون کمان مي بايدت با گوشه تسليم ساخت
خانه دار وهم را از فکر بام و در چه حظ

از هجوم شوق بي روي تو در هر جا که بود
دود آه اظهار از هر تار مژگان کرد شمع

ديد در مجلس رخش از شرم او گرديد آب
خويش را چون نقش پا با خاک يکسان کرد شمع

غرض جنون زده خلق را بسوال ساخته در بدر
بهم آيدت دو جان اگر لبي آوري بهم از طمع

اي هستي تو وضع درنگ و شتاب شمع
بر دوش فرصتت سر و پا در رکاب شمع

تا نفس هست زدل کم نشود گرمي عشق
شعله تابي است که در رشته جان دارد شمع

در خور جان کندن از اغراض مي بايد گذشت
عمرها شد مرگت از پا مي کشد خار طمع

پيش از ان کز خاک من بالد نهال زندگي
ميرسد از بار دل در گوشم آواز رکوع

هوس جنون زده تا کجا همه سو قدم زند از طمع
بکجاست کنج قناعتي که در قسم زند از طمع

در آفتاب يقين چرخ و انجمش عدم است
چو شب گمان تو طاوس بسته بر پر زاغ

چون نگين تا حرف نامت در خيالم نقش بست
دست بر هر دل که سودم برق شوقش کرد داغ

بزم امکان را که و مه گفت وگو سرمايه اند
جامها در سر ترنگ و شيشه ها قلقل بکف

حسن چون شد بي نقاب از فکر عاشق فارغ است
گل همان در غنچگي دارد دل بلبل بکف

کشد از مزاج تو تا بکي در فيض تهمت بستگي
زگشاد عقده دست و دل بد را کليد سحر بکف

نه مرا بضاعت و طاقتي نه ترا دماغ مروتي
زنياز پنبه در آستين چه برم بسنگ شرر بکف

با جنون کن صلح و از تشويش پيراهن برا
ورنه در پيش است با هر خار دامنگير جنگ

مدعي هم گر بفکر ما طرف باشد خوش است
در چراگاهي که بسيار است گاو شير جنگ

گير و دار خود زوال دولت هستي بس است
نيست جز موج طراوت در لباس رنگ خاک

زلف را در دور خط غير از فسردن چاره نيست
ميشود افعي بچنگ خار پشت آخر هلاک

مغز شد در سر پرشور من از سودا خشک
باده چون آب گهر گشت درين مينا خشک

بي رويت از بس مو بمو طوفان طراز حسرتم
چون ابرو دارد سايه ام يک چشم گريان در بغل

حيرت رموز جلوه ئي بر روي آب آورده است
آئينه دارد تا کجا تمثال پنهان در بغل

ميخواست از مهد جگر بر خاک غلطد بي رخت
برداشت طفل اشکرا چون دايه مژگان در بغل