ديوان بيدل دهلوي

اميد از وصل او مشکل که گردد داغ محرومي
نفس تا ميطپد بر خويش در کار است پيغامش

نه خلوت مايلم ني انجمن سير اينقدر دانم
که هر جا سر برآرد شمع در پيشست زانويش

بساط نقش پا گر مست در وحشتگه امکان
زهر جا شعله ئي جسته است داغي مانده بر جايش

خط لوح امل جز حک زن چيزي نمي ارزد
همه گر ريش زاهد در خيال آيد که بتراشش

سفال و چيني اين بزم بر هم خوردني دارد
تو از فقر و غنا آماده کن سازيم در زيرش

نفس محمل کش چندين غنا و فقر ميباشد
که در هر آمد و رفتي است گرد جاه افلاسش

فلک سازيست مستغني ز وضع هرزه آهنگي
من و ماي تو ميباشد گر آوازي است در طاسش

شکوه در درسائي را نمي باشد علاج
گر همه صد رنگ سوزي چون نفس بي دود باش

دو روزي پيش ازين با يار در يک پيرهن بودم
کنون از هر گلم بايد کشيدن منت بويش

ندانم شوق احرام چه گلشن در نظر دارد
بهار از رنگ و بو عمريست گم کرده است آرامش

دو عالم عيش و يکدم کلفت مردن نمي ارزد
حذر از الفت صبحي که باشد در نظر شامش

عمرها شد بي نصيب راحتم از چشم خويش
چون نگه پا در رکاب وحشتم از چشم خويش

نه فلک را يک قفس مي بيند انداز نگاه
تا کجاها در فشار وسعتم از چشم خويش

صد چمن رنگ طرب در غنچه دارد خامشي
ناله هر جا گل کند کوته تر از منقار باش

دگر ميتاختم با ناز در جولانگه فطرت
باين خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش

خيالات دغ جاه تا محشر جنون دارد
بپرس از موي چيني تا چه در سر داشت فغفورش

باوضاع جنون زانزلف بي پروانيم غافل
که در تسخير دل هر مو دو عالم بند و بستستش

چو آتش دامن او هر که گيرد رنگ او گيرد
باين افسون اثرها در خيال خود پرستستش

بهواي مطلب بي نشان چو سحر چه واکشم از نفس
که زچاک پيرهن حيا عرقيست در دم سائلش

من نميگويم زيان کن يا بفکر سود باش
اي زفرصت بيخبر در هر چه باشي زود باش

چو آن گل کز سر دستار مستي بر زمين افتد
بلغزيدن من از خود رفتم و دل ماند در راهش

عنان گير غبار سينه چاکان نيست گردون هم
سحر هر سو خرامد کوچه ها پيداست در راهش

گه غم يعقوب و گه ناز زليخا ميکشيم
يوسف ما را که افنده آه در زندان حرص

خواه بر کنج قناعت خواه در قصر غنا
روز کي چند است (بيدل) هر کسي مهمان حرص

هر کسي را در خور اسباب تشويش است ورس
از هجوم موج بر خود ميکشد لشکر محيط