ديوان بيدل دهلوي

تو اي زاهد مکن چندين جفا در حق بينائي
برا از خلوت و کيفيت صنع خدا بنگر

چو ني از ناتواني نالها در لب گره دارم
نفس کن صرف امداد من و عرض نوا بنگر

همسري با ذره ات آب حيا در خاک ريخت
زين هوس هم اندکي کم شو که بسياري هنوز

دامني کز کلفت آزادت کند از کف مده
چون نوا بر در زن از هر ساز و بر مضراب ريز

از لب شاداب او چون سنبل اندر چشمه سار
موج مي خواهد شدن در ساغر خمار سبز

برق حسن نو خطي در گل گرفت آينه را
جلوه گر اين است کشت تشنه ديدار سبز

چشم مخمور تو هر جا سرخوش دور حياست
نشه خون کرده است در رنگ مي گلگون نفس

طبع دانا را خموشي به که گوهر در محيط
از حبابي بيش نبود گر دهد بيرون نفس

در گرد تک و پوي سلف ناله جنون داشت
دل گفت سراغ همه بي صوت و صدا پرس

زترانه ني نوحه گر بخروش هرزه گمان مبر
همه را بعالم بي اثر اثربست در نظر از نفس

مگشا چو (بيدل) بيخبر در هر ترانه بي اثر
بفشار لب بهم آنقدر که هوا رود بدر از نفس

در چه مي بيني بساط آراي عرض حيرتست
اين گلستان سر بسر يک نخل بادام است و بس

در ره عشقت که تدبير آفت بيطاقتي است
هر کجا واماندگي گل کرد آرام است و بس

آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت
چون سحر شور تبسم ميچکد از پيکرش

هرزه بايد تاخت عمري در تلاش عافيت
تا توان از سير زانو تيشه زد بر پاي خويش

هر کجا خواهي رسيد امروز در پيش و پس است
واي بر تو گر نباشي محرم فرداي خويش

نفس در سينه ام تيريست از بيداد هجرانش
که من دل کرده ام نام بخون آلوده پيکانش

جنون کن تا دلت آئينه نشو و نما گردد
که بخت سبز دارد دانه در چاک گريبانش

بترک وهم گفتي التفات اين و آن تا کي
غباري کز دل آوردي برون در ديده منشانش

جهان هر چند در چشمت بساط ناز مي چيند
تو بيرون ريز چون اشک از فشردنهاي مژگانش

درين محفل چو شمع آورده ام غفلت کمين چشمي
که تا مژگان در آتش خفته است و مي برد خوابش

دل از هستي تهي ناگشته در تحقيق شک دارد
مگر اين نقطه گردد صفر تا روشن شود صادش

چه امکانست دلرا در خرامش ضبط خود کردن
همه گر سنگ باشد بر شرر مي بندد آرامش

طواف خاک کويش آنقدر جهد طرب دارد
که رنگ و بوي گل در غنچها مي بندد احرامش

در آنمحفل که حسن عالم آرايش بود ساقي
فلک ميناست مي عيش ابد خورشيد و مه جامش