ديوان بيدل دهلوي

نفس وحشت نگار گرد از خود رفتن است اينجا
صرير خامه ئي در لغزش پا گفتگو دارد

مگو صبح طرب در ملک هستي دير مي آيد
درينجا موي پيري هم بصد شبگير مي آيد

جهاني در محبت دشمن من شد که عاشق را
همه گر اشک خود باشد گريبان گير مي آيد

من آن غبارم که حکم نقشم بهيچ آئينه در نگيرد
اگر سراپا سحر برايم شکست رنگم ببر نگيرد

اگر زمعمار دهر باشد بناي انصاف را ثباتي
گلي که تعمير رنگ دارد چراش در آب زر نگيرد

غم اسباب دنيا چيده ئي بر دل ازين غافل
که آخر تنگي اين خانه ات از در برون آرد

بگذريد از شغل بام و در که جمعي بيخبر
زين تکلف دشت را از خانه بيرون کرده اند

تا ابد صيد دو عالم گر طپد در خاک و خون
بهله ناموس از دستش که بيرون ميکند

ناله مي افشاند پر در باغ ما بلبل نبود
عبرتي بر رنگ عشرت خنده ميزد گل نبود

سير اين باغم نفس در پيچ و تاب جهد سوخت
موج خشکي داشت جوي آرزو سنبل نبود

فلک هر چند در خاک عدم ريزد غبارم را
سحر گل چيند از جيبم دمي کان شهسوار آيد

نفس تا پرفشانست از تو و من برنمي آيد
کسي زين خجلت در آتش افگن برنمي آيد

زبانم را حيا چون موج گوهر لال کرد آخر
ز زنجيري که در آبست شيون برنمي آيد

هر چه آيد بنظر زان سر کو سجده کنيد
سنگ و ديوار و در کعبه صنم ميباشد

چون غرور ما و من اين دشت پا لغزي نداشت
تا نفس در لب شکستم راه دل هموار شد

لبت در خنده گوهر ريزد از آغوش برک گل
رخت گاه عرق از آفتاب اختر برون آرد

عذابي نيست گر از خانه پردازي برون آئي
جهاني از غم طاق و سرا در گور ميباشد

تصرف نيست ممکن در دل ما عيش امکانرا
که اين اقليم را داغ غمت زير نگين دارد

تو هر رنگي که خواهي جلوه کن در تنگناي دل
سراسر خانه آئينه ام يک گل زمين دارد

زاسباب هوس بر هر چه پيچي فال کلفت زن
گره پيدا کند در هر کجائي بر شکر پيچد

بجا واماندنت زير قدم صد دشت گم دارد
اگر در گرش آئي خانه با فرسنگ مي جوشد

بدل غير از خيال جلوه ات نقشي نمي يابم
بجز حيرت کسي در خانه آئينه کي باشد

تا قيامت در کف خاکي که نقش پاي اوست
دل طپد آئينه بالد گل دمد جان بشکفد

وهم بلند و پست جاه چند دلت سيه کند
گر گذري زبام و در سايه بساط ته کند

هرزه گرد از صحبت صاحب نظر گيرد حيا
آب گردد دود چون در چشم مردم جا کند