ديوان بيدل دهلوي

شبم آهي زدل در حسرت قاتل برون آمد
سرشک از ديده بال افشانتر از بسمل برون آمد

همه گر عجز ناليهاست بوئي دارد از جرأت
نفس در سينه خون کن عاشق زار اينچنين بايد

نفس تا ميکشم چون غنچه از خود رفته ام (بيدل)
زغفلت در بغل ميناي من سنگ ستم دارد

حسرت ساحل مبر (بيدل) که در درياي عشق
کم کسي بي خاک گشتن خاک بر سر ميکند

مقتضاي عجز عجز است از فضولي شرم دار
هر چه گويد عشق در گوشت خجل بايد شنيد

(بيدل) اين شور بد و نيکي که تکليف کريست
پنبه تا در گوش باشد معتدل بايد شنيد

آن سوي ظلمت بغير از نور نتوان يافتن
روي در مولي است هر کس پشت بر دنيا کند

عاقبت نقشي بر آب است اعتبارات جهان
نام جاي خود چه لازم در نگين ها وا کند

وحشت صبح از نفس ايجاد شبنم ميکند
در گره گم گشت تار ما زبس بي ساز ماند

بزم مي گرم است از دم سردي واعظ چه باک
برف نتواند شدن در فصل تابستان سفيد

در پناه دل توان رست از دو عالم پيچ و تاب
بر گهر موجي که خود را بست ساحل ميشود

موسي ما شعله ها در پرده نيرنگ داشت
حسرتي از دل برون آورد و برق طور کرد

بند بند آخر برنگ مو دو تا خواهد شدن
در جواني ننگ اگر دارد زخم زانوي مرد

شعله همت نگون شد کز تصاعد باز ماند
خوي شود هر گه تنزل بر دره در خوي مرد

آلت او خصيه ئي خواهد تصور کرد و بس
در دماغ حيز اگر افتاده باشد بوي مرد

بگداز عشوه علم و فن در پير ميکده بوسه زن
که زقيد عالم وهم و ظن بدو ساغرت بدر آورد

عيش ما کم نيست گر اشکي بچشم تر بود
شوق سرشار است تا اين باده در ساغر بود

هزار قافله پا در گل است و ميرود از خود
بفرصت دو نفس بار بستني که ندارد

غفلت آهنگان که دل را ساز غوغا کرده اند
از نفس بر خانه آئينه در واکرده اند

اندکي (بيدل) بهوش آ وهم و ظن در کار نيست
هر چه مي بيني نياز عبرت ما کرده اند

ضعيفي در چه خاک افگنده باشد دام من يارب
که صياد از حيا عمريست نام من نمي گيرد

اگر شمع رخش صد انجمن روشن کند (بيدل)
تحير آتشي دارد که جز در من نمي گيرد

در آتش عشق تا نسوزي نظر بداغ وفا ندوزي
که از چراغ هوس فروزي تنور افسرده نان نگيرد

درد دل پيدا کنيد از ننگ عصيان وارهيد
با نمک چون جوش زد مي جام در خل ميزند

ترک دعوي کن که در اقليم گير و دار فقر
کوس قدرت پاي لنگ و پنجه شل ميزند