ديوان بيدل دهلوي

افسوس ناله ئي که بکويش رهي نبرد
آه از دليکه خون شد و در پاي او نشد

بي تکلف نيست موقوف دو مصرع وضع بيت
چون دو در مربوط هم شد خانه موزون ميشود

جوش عرق چو صبحم در پرده شبنمي داشت
تا دم زدم زهستي شرم از نفس هوا برد

نفخ منعم ته شد از نم خوردن کوس و دهل
باد و آبي انفعالي در دماغ خيک بود

با دو عالم جلوه پيش خويش پيدا نيستيم
فهم بايد کرد ما را در کجا پوشيده اند

هيچ چشمي بي نقاب از جلوه اش آگاه نيست
داغم از دستيکه در رنگ حنا پوشيده اند

دو تا شو در خيال او که سعي کوهکن اينجا
کشد تا صورت شيرين بپاي تيشه مي افتد

بهر جا نرگست از جيب مستي سر برون آرد
شکست رنگ صهبا در بناي شيشه مي افتد

چنان در بيستون سينه گرم کاوشم (بيدل)
که خون از ناخن من چون شرار از تيشه مي افتد

نه بديدها زعيان اثر نه بگوشها زبيان خبر
بگشاد روزن بام و در کسي از کسي چه حيا کند

دل بقيد جسم از علم يقين بيگانه ماند
گنج ما را خاک خورد از بسکه در ويرانه ماند

در تحبر رفت عمر و جاي دل پيدا نشد
چون کمان حلقه چشم ما براه خانه ماند

پيشتر از صبح ياران در چمن حاضر شويد
ورنه گل تا لب گشايد خنده قسمت مي شود

از تنکرويان تبرا کن که با آن لنگري
چون در آب افتد وقار سنگ خفت مي شود

دل خاک سر کوي وفا شد چه بجا شد
سر در ره تيغ تو فدا شد چه بجا شد

اشکم که دلي داشت گره بر سر مژگان
در کوي تو از ديده جدا شد چه بجا شد

احسان و کرم گر چه ندارد غم تمييز
آن لطف که در کار گدا شد چه بجا شد

لب فروبنديم تا رفع دوئي انشا کنيم
در ميان ما و تو ما و تو حايل مي شود

خامشي را دام راحت کن که اينجا بحر هم
هرقدر دزدد نفس در خويش ساحل مي شود

آه ازان شبنم که خورشيدش نگيرد در کنار
تا عرق دارد جبين بر شرم طبع دون زنيد

کو خواب عدم گز تب و تابم کند ايمن
چون شمع گشاد مژه در ديده خسم شد

بشغل سجده ات گردي نماند از ساز اجزايم
چو آن کلکي که سر تا پاش در تحرير فرسايد

داغ شد دل تا چه در گيرد باين دل مردگان
چاره گر يکسر زگال و ناله بيمار سرد

کدورت گر همه باد است بر دل بار مي چيند
نفس در خانه آئينه بي لنگر نميباشد

خجلت تر دامني شستيم چون اشک از عرق
سجده ما را وضوي جبهه ئي در کار بود