167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان بيدل دهلوي
که فرصت دامن ديگر ندارد تا بچنگ افتد
برهمن زاده ئي در دير ما ناقوس ميسازد
کنم گرديکه دور از من بصد فرسنگ برخيزد
مگر از پيش چشم اين کاسه هاي بنگ برخيزد
چمن ميبالد و برگرد آن دستار مي گردد
زماني کاش در پاي حباب افتد که برخيزد
مبادا سايه ئي در آفتاب افتد که برخيزد
مگر چون شور مستي در شراب افتد که برخيزد
مبادا اين خر مکرر در خلاب افتد که برخيزد
چو گل هر چند اين آتش در آب افتد که برخيزد
اين تحفه کش هيچ تو خود را ببر از خود
تا گدا گفتيم نامش در نگين شاه بود
غوطه تا در خون نزد فطرت سخن رنگين نشد
گر همه مدح است تا بر لب رسد ذم ميشود
سر از نفس سوختن نتابي بخود رسيدن تلاش دارد
که مشت خاک من چون چشم در پرواز مي آيد
در آغوش است و دور از يک نگاه انداز مي آيد
که از دست دعا برداشتن ابرام مي خيزد
که از تحسين اين بيدانشان دشنام مي خيزد
آنچه بخود داشتم در بر نميدانم چه شد
چو رشته تاب خورد خامه در بنانش و لرزد
حلقه بر درها زدن ما را خط پيمانه کرد
که چو دستار چمن بر سر ما مي پيچد
کوه هم آخر زصدا شيشه بقلقل شکند
اشکي که سر زد از مژه بوي گلاب داد