ديوان بيدل دهلوي

زاهدان حاشا که در خلد برين يا بند بار
چون عصا اين خشک مغزان باب آتشخانه اند

قاتل ما چون سحر دامان ناز افشاند و رفت
خون ما چون گل همان در دامن ما ريختند

غير عبرت شمع من زين انجمن حاصل نکرد
آنچه در ديدن گلش بود از نديدن داغ شد

هر که رفت از ديده داغي بر دل ما تازه کرد
در زمين نرم نقش پا نمايان مي شود

اشک در کار است اگر ما رنگ افغان باختيم
هر چه دل گم ميکند بر ديده تاوان مي شود

با من چو کلف بخت سياهي است که صد سال
در ماهش اگر غوطه دهم نور نگيرد

تسلي کو اگر منظورت اسباب هوس باشد
ندارد برگ راحت هر که را در ديده خس باشد

نمي گيرد بغير از دست و تيغ و دامن قاتل
مرا در کوچه هاي زخم رنگ خون عسس باشد

اگر اميد فنا نباشد نويد آفت زداي هستي
باين سرو برگ خلق آواره در پناه که ميخرامد

تو شمشير حقي هر کس زغفلت با تو بستزد
همان در کاسه سر خون او را کردنش ريزد

بهر جا در رسد آوازه کوس ظفر جنگت
همه گر شير باشد زهره اش چون آب ميريزد

بيکتائي است ربط تار و پود بي نيازي را
که در آغوش چاک اينجا سر سوزن نمي گنجد

غرور هستي و فکر حضور حق خيال است اين
سري در جيب آگاهي باين گردن نمي گنجد

برون تاز است عشق از دامگاه وهم جسماني
تو چاهي در خور خود کنده ئي بيژن نمي گنجد

ببند از خويش چشم و جلوه مطلق تماشا کن
که حسني داري و در پرده ديدن نمي گنجد

يک قطره در محيط تهي از محيط نيست
ما را زبخشش تو که داري چه کم رسد

زنان شب دلت گر جمع گردد مفت عشرت دان
سحر فرش است در هر جا غبار آسيا باشد

نفس بيهوده دارد پرفشانيهاي ناز اينجا
تو مي گنجي و بس گر در دل عشاق جا باشد

رشک آن برهمنم سوخت که در فکر وصال
گم شد از خويش و زجيب صنمي پيدا شد

چنين کز ضعف در هر جا تحير نقش مي بندم
عجب دارم گر از آئينه تمثالم جدا گردد

کسي تا کي بدوش ناله بندد محمل حسرت
عصا بشکن در آن وادي که طاقت نارسا گردد

دو روز اي موج گوهر حيرت کارت غنيمت دان
رواني رفت از آبي که در جوي تو مي آيد

بهجران ذوق وصلي دارم و بر خويش مينالم
در آتش نيز اين ماهي همان با آب ميسازد

چنين کز تاب مي گلبرگ حسنت شعله رنگ افتد
مصور گر کشد نقش تو آتش در فرنگ افتد

بدل پائي زن و بگذر که با اين سر گر اينها
تامل گر کني در خانه آئينه سنگ افتد