ديوان بيدل دهلوي

بر در دل حلقه زد غفلت کنون آهش چسود
اشک کم آرد برون از چشم روزن سعي دود

حيف طبعي کز مآل کبر و کين آگاه نيست
خاک ريزيد از مزار چند در چشم حسود

هر دو عالم در خم يک چشم پوشيدن گم است
وسعت اين عرصه نيرنگ مژگان وار بود

دران وادي که من از شرم رعنائي عرق دارم
چو ابر از خاک هر گردي که برخيزد در آب افتد

خرد چه سحر کند تا رهد زفکر حوادث
مگر خطي کشد از جام و در حصار نشيند

نخيزم چون غبار از راه او (بيدل) که مي ترسم
عنان تو سن ناز از طريق مهر در پيچد

همه رفتند ازين باغ و طلب در کار است
آنچه از فاخته ها ماند همين کوکو ماند

همچو عکسي که برد سادگي از آينها
هر چه در طبع تو جا کرد تو رفتي او ماند

رحم بر بي مغزي ما کن که اين نقش حباب
خويش را آئينه در يا توهم ميکند

تگ و پوي بيهده يک نفس در انفعال هوس نزد
بمحيط ميرسدم شنا عرقي اگر بحيا رسد

بدعاي از لب عاجزان نگشوده ئي در امتحان
که زآبياري يک نفس سحري به نشو و نما رسد

بقبول آن کف نازنين که کند شفاعت خون من
در صبر مي زنم آنقدر که بهار رنگ حنا رسد

نظري چو دانه درين چمن بخيال ريشه شکسته ام
بنشينم آنهمه در رهت که قدم زآبله سر کشد

گر از اسباب در رنجي چرا نفگندي از دوشش
تو آدم نيستي آخر فلک هم ديده ئي دارد

دمي چون صبح مي خواهم قفس بر دوش پروازي
چو گل تا کي سپهرم در دل صد چاک بنشاند

اگر چرخت نوازش کرد از مکرش مباش ايمن
کمان چون تير را در بر کشد بر خاک بنشاند

چو گل پر ميزنم در رنگ و از خود برنمي آيم
مرااين آرزو تا کي گريبان چاک بنشاند

مشو مغرور تمکين در تعلق زار جسماني
که گردي بيش نبود هر که الفت با زمين دارد

بقدر انجم از گردون گره بر بال و پر دارم
مرا هر حلقه اين دام در زير نگين دارد

شگفتن نيست در عالم بکام هيچکس (بيدل)
چمن هم از رگ گل چين کلفت بر جبين دارد

بيا اي شعله تا دل فال وصلي از تو بردارد
که اين شمع خموش امشب نگاهي در سفر دارد

نگه در چشم آهو آب شد از رشک قرباني
که تيغش گر کند رحمي شب ما هم سحر دارد

مشو از امتياز خير و شر طنبور اين محفل
که عبرت گوش هر کس در خور ادراک ميمالد

آه ازين پيشم نيامد موي پيري در نظر
چون علم کردم نگون ديدم که شد پرچم سپيد

ترک مطلب داشت (بيدل) حاصل مطلوب حرص
جز به پشت دست چون ناخن نشد در هم سپيد