ديوان بيدل دهلوي

هوس جهان تعلقي سر و برگ حرص و تملقي
چو يقين زند در امتحان بغرور پي سپري عبث

خجلم زننگ حقيقتت که چو حرف (بيدل) بي زبان
بنظر نه ئي و بگوشها زفسانه در بدري عبث

در لاف حلقه ربا مزن بترانهاي سنان کج
که مباد خنده نما شود لب دعويت ز زبان کج

چون صفر نه با نقطه ام ايماست نه با خط
ناموس حساب عدمم در همه جا هيچ

خط جام همت ميکشان زده حلقه بر در مشربي
که چو حلقه گر همه خون شود بدر دگر نکشد قدح

تا کجا از طبع سرکش بايد ايمن زيستن
چون کمان اين جنگجو در خانه ميدان کرد طرح

زين تفنگ و تير پر خاشيکه دارد جهل خلق
نيست ممکن تا نيارد در ميان شمشير صلح

مرد را چون تيغ در هر امر يکرو بودن است
نيست هنگام دعا بي خجلت تذوير صلح

در خجالتگاه جسمم جز خطا نامد به پيش
ره بلغزش قطع شد از بس زمين نمناک بود

بي طواف دل مدان ما را که از خود رفتگان
همچو حيرت بر در آئينها افتاده اند

همچو (بيدل) ذره تا خورشيد اين حيرت سرا
چشم شوقي در سراغ جلوه ئي سر داده اند

زير و بم جرأت نيست در ساز حباب اينجا
غرق عرق شرميم ما را چه صدا باشد

اشکي که دميد از شمع غيرت ته پايش ريخت
کاش آب رخ ما هم خاک در ما باشد

غير ذاتش نيست (بيدل) در خيال آباد صنع
هر چه اين بستند نقش و هر قدر آن ريختند

تنگي اين نه آسيا در پي دورباش ماست
ما دو سه دانه ئيم ليک نوبت جا نميرسد

در تو هزار جلوه است کز نظرت نهفته اند
ترک خيال و وهم کن آينه وا نميرسد

بر در کبرياي عشق بار گمان و وهم نيست
گر تو رسيده ئي به او (بيدل) ما نميرسد

توام گل دميده ايم دامن صبح چيده ايم
در چمني که رنگ ماست بوي وفا که ميبرد

آينه حضور دل تحفه دير و کعبه نيست
آنچه نثار ناز تست در همه جا که ميبرد

شمع چو وقت در رسد خفته ببال و پر رسد
رفتن اگر بسر رسد زحمت پا که ميبرد

صد گلو بندد جنون چون حلقه در پهلوي هم
تا صداي بسمل از زنجير من پيدا شود

در خيال او بهار افسانه ئي سر کرده ام
باش تا خواب گل از تعبير من پيدا شود

در غيب و شهادت من و معشوق همانيم
(بيدل) تو براني که چنان بود و چنين شد

حيف طبعي کز وبال کبر و کين آگاه نيست
خاک ريزيد از مزاري چند در چشم حسود

ادب سازيم بر ما کيست تمهيد صدا بندد
دو عالم گم شود در سکته تا مضمون ما بندد