ديوان بيدل دهلوي

بي عرق شرم نيست از من و مادم زدن
در نفس ما چو صبح آئينه شبنمي است

الفت دل رهزن است ورنه درين دشت و در
پاي طلب زابله بر پل آب کمي است

نيک و بد در ساز غفلت رنگ تمييزي نداشت
چشم ما از بازگشتن کفر و دين گرديده است

هر کجا گل کرد داغي بر دل ديوانه سوخت
اين چراغ بيکسي تا سوخت در ويرانه سوخت

چرخ حاسد تا به بيدردي کند ما را هلاک
جام زهر بيغمي در کام ما يارانه ريخت

در هواي زلف مشکين تو هر جا دم زدم
دود آهم عالمي را سنبلستان کرد و رفت

زندگي در پيچ و تاب سعي بيجا مردن است
از طپيدن عالمي بسمل شد و قاتل نداشت

سرو گلزار از تمنا طوق قمري در بر است
گل نکرد از سينه ام آهيکه داغ دل نداشت

هر کس اينجا يک دو دم دکان بسمل چيد و رفت
ساعتي در خاک ره لختي بخون غلطيد و رفت

هر قدم در راه الفت داغ دارد سايه ام
کز ضعيفي تا سر کويت جبين ماليد و رفت

شمع از اين محفل سراغ گوشه امني نداشت
چون نگه خود را همان در چشم خود دزديد و رفت

گر در خور کفايت هر کس نصيبه ايست
آئينه گو بهر که رسد دل بما بس است

حرص حصول مطلب بي نشه جنون نيست
از لب دو گام پيش است در عرصه دعا دست

در مزاج خاک اين وادي قيامت کشته اند
پاي ما مجروح و بايد از تل آهک گذشت

ننگ تحقيق است تفتيشي که دارد فهم خلق
در تامل هر که واماند از يقين بيشک گذشت

نفس از تو صبح خرمن نگه از تو گل بدامن
توئي آنکه در بر من تهي از من است جايت

هيچکس چون من درين خرمان سرا ناشاد نيست
عمر در دام و قفس ضايع شد و صياد نيست

نالها رفت از دل و احرام آزادي نبست
پرتو خود را در اول شمع اين کاشانه سوخت

دود هم دستي بدامان شرار ما نزد
آخر از بي ريشه گي در مزرع ما دانه سوخت

غير جو افتاده ئي اي غافل از خود شرم دار
جز فضوليهاي تو در ملک حق باطل کجاست

هم در اول بايداز وهم دو عالم بگذري
ورنه امروز تو خواهد دي شد و فردا گذشت

خون شو اي حسرت که از مقصد رهت دور است دور
آخرت در پيش دارد هر که از دنيا گذشت

موج جوهر ميزند هر قطره خون در زخم من
سبزه تيغ که يارب بر لب اين جو گذشت

تا بخود جنبي نشانها بي نشاني گشته است
اي بسا رنگي که در يک پرزدن از بو گذشت

در نسخه مرگ است گر انصاف توان يافت
تا علم فنا نيست همان بحث و همان بحث