ديوان بيدل دهلوي

گل بهار و خزان ظهور يکرنگ است
تو هم ببال که جز باد در حباب تو نيست

گرم رفتاريکه سر در راه آن يکتا گذاشت
گام اول چون شرر خود را بجاي پا گذاشت

در تماشاي تو چون آئينه از جنس شعور
آنچه با ما بود حيرت بود و چشمي واگذاشت

گر همه در سنگ بود آتش جدائي ديد و سوخت
وقت آنکس خوش که از مرکز جدا گرديد و سوخت

از تب و تاب سپند اين بساط آگه نيم
اينقدر دانم که در ياد کسي ناليدو سوخت

گل در چمن رسيد و قدم بر هوا گذاشت
جاي دگر نيافت که بر رنگ پا گذاشت

همه جا جمال تو جلوه گر همه سو مثال تو در نظر
بتاملي مژه باز کن که نسازد آينه غافلت

آتشي در جيب دل دزديده ام کز سوز آن
مو بر اعضايم چو گلخن دود چشم روزن است

ما و من گم گشت هر گه خواب شد همبسترت
بيضه عنقاست سر در زير بالين پرت

شور ما چون رشته ساز از زبان نيستي است
نغمه ها مينالد اما هيچکس در خانه نيست

سعي پروازت چو بوي گل گر از خود رفتن است
تا شکست رنگ باشد شهپري در کار نيست

عالم عجز است اينجا جاه کو شوکت کدام
تا تواني ناله کن کر و فري در کار نيست

زهد و تقوي هم خوشست اما تکلف بر طرف
درد دل را بنده ام دردسري در کار نيست

موج هر جا در جمعيت گوهر زده است
تب حرص است که از ضعف به بستر زده است

تا فنا هستي ما راز طپش نيست گزير
چه توان کرد نفس حلقه برين در زده است

ميروم از خويش و حسرت گرم اشک افشاندن است
در رهت ما را چو مژگان گريه گرد دامن است

دل چه امکانست بيرون آيد از دام امل
مهره (بيدل) در حقيقت مار را جزو تن است

هر چه را از دور مي بيني سياهي ميکند
سعي بينش گر قريب افتد کلف در ماه نيست

هم تو در هر امر بهر خويش تائيد حقي
هر کجا باشي کسي غير از خودت همراه نيست

خون ما را دستگاه يک رگ گل هم کجاست
تيغ قاتل رنگ وهمي در نظر آورده است

گر زخود رستي نه صيد است و نه دام
چون شرر از سنگ بر در زد هواست

نسخه آرام دل در عرض آهي ابتر است
غنچه ها را خامشي شيرازه بال و پر است

روشن است از بند بندم وحشت احوال دل
هر گره در کوچه ني ناله ئي را نقش پاست

نه دير مانع و ني کعبه حايل افتاد است
ره خيال تو در عالم دل افتاد است

در عبادتگاه ما کانجا هوس را بار نيست
نقش خويش از لوح هستي گر توان شستن وضوست