ديوان بيدل دهلوي

در بهار گريه عيش بيدلان آماده است
اشک تا گل ميکند هم شيشه و هم باده است

تا فنا در هيچ جا آرام نتوان يافتن
هر چه جز منزل درين واديست يکسر جاده است

خاک گرديديم و از ذوق طلب فارغ نه ايم
نام در پرواز آمد تا پر عنقا شکست

(بيدل) از بس شوق دل محمل کش جولان ماست
خواب مخمل موج زد خاري اگر در پا شکست

در چمن گر طرف دامانت صبا خواهد شکست
بر رخ هر برگ گل رنگ حيا خواهد شکست

اينچنين گر شور مستي از لبت گل ميکند
در لب ساغر چو بوي گل صدا خواهد شکست

خاک شو اي دل که در ناموس گاه عرض ناز
حسن را ننگ دوئي زائينه رنجانيده است

جنبشم از جا برد مشکل که همچون بيستون
پاي خواب آلود من سنگ گران در دامن است

در خور غفلت نگاهي رونق ما و من است
خانه تاريک است اگر شمع تامل روشن است

بشکنم دل تا شوم با رمز تحقيق آشنا
شخص هم عکس است تا آئينه در دست من است

درس عبرتهاي ما را نسخه ئي در کار نيست
چشم آهو را سواد خويش سرمشق رم است

دوستان حاشا که ربط الفت هم بگسلند
موجها را رفتن از خود هم در آغوش هم است

در خيال مزن فهم خويش ساز تو نيست
چو شمع جيب تو جز بوته گداز تو نيست

هر سر مو بهر غفلت پيشه بالين پر است
از براي خواب مخمل بستري در کار نيست

مشت خاک ما سراپا فرش تسليم است و بس
سجده ما را جبيني و سري در کار نيست

در گلستانيکه گرد عجز ما افتاده است
همچو عکس از شخص رنگ از گل جدا افتاده است

بي نفس در ملک عبرت زندگاني ميکنم
خاک بر جا مانده است امروز و بادم رفته است

عزم چون افتاد صادق راه مقصد بسته نيست
اشک در بيدست و پائيها بسر غلطيده و رفت

اي سحر در اشک شبنم غوطه مييايد زدن
کز شکست رنگ بر ما عافيت خنديد و رفت

شب چو شمعم وعده ديدار در آتش نشاند
تا سحر آئينه از خاکسترم گل کرد و ريخت

اي هوس ديگر چه دکان قيامت چيدنست
بر کف خونيکه چون گل در برم گل کرد و ريخت

تا بپوشم (بيدل) آن گنجيکه در دل داشتم
عالم ويراني از بام و درم گل کرد و ريخت

در بهاري که سر و برگ طرب رنگ فناست
دست بر سر زدنت به زگل دستار است

وصل جستم رفتن از خود شد دليل مقصدم
اين دعا را در شکست رنگ آمين بوده است

هر کجا او جلوه دارد عرض هستي مفت ماست
عکس را آئينه ميبايد نفس در کار نيست