ديوان بيدل دهلوي

تو آفتاب و جهان جز بجستجوي تو نيست
بهار در نظرم غير رنگ و بوي تو نيست

يک عرق وار گر از شرم طلب آب شوي
تا ابد در گره قطره گهر خواهي داشت

يک حلب شيشه گر از هر قدمت مي جوشد
خاطر آبله در سير و سفر خواهي داشت

تو محو خواب و در سير کن فکان باز است
مبند چشم که آغوش امتحان باز است

من کيم تا در طلب چون موج بر بندم کمر
يکنفس جانيکه دارم چون حبابم بر لب است

ناله ام (بيدل) بقدر دود دل پر ميزند
نبض را گر اضطرابي هست در خورد تب است

در هر سر آتش دگر است از هواي دل
يک خانه آينه چقدر بام دام داشته است

جز خموشي هر که دل بر ناله و فرياد داشت
شمع خود را همچوني در رهگذار باد داشت

خواب اگر وحشت گرفت از ديده من دور نيست
خانه چشمم چو گوهر آب در بنياد داشت

گاه هستي در نظر داريم و گاهي نيستي
بيش ازينها نيست گر آرم ورم بي پرده است

بيش ازين بر پيکر بيحس مچينيد اعتبار
مشت خاکي گل شد و چون خشت در قالب نشست

ما زکوري اينقدر در بند رهبر مانده ايم
چشم اگر بينا بود بر کف عصا زنجير پاست

چه سحر بود که دوشم دل آرزوي تو داشت
ترا در آينه ميديد و جستجوي تو داشت

چون طبايع خور بر هم غيرت انشا ميکند
صلح گر بر يک نسق باشد شرر در سنگ نيست

خواه عريان جلوه گر شو خواه مستوري گزين
هر چه باداباد در کار است اينجا ننگ نيست

انتخاب کلک صنع از حسن خط کرديم سير
بيت ابرو در ازل هر مصرع آن صاد داشت

همچو شبنم در طلسم دامگاه اين چمن
مرغ ما را فيض آب و دانه از چشم تر است

اين گلستان غنچه ها بسيار دارد بو کنيد
در همين جا (بيدل) ما هم دلي گم کرده است

خط خوبان هم حريف طبع وحشت پيشه نيست
تخم شبنم از رگ گل در طلسم ريشه نيست

(بيدل) اين محفل نهان در گريه شمع است و بس
داغ آن زخمم که با لبهاي خندان آشناست

خواب در چشم و نفس بر دل محزون بار است
از که دورم که بخود ساختنم دشوار است

خلق غافل در تلاش راحت از خود ميرود
تا کجا آخر برون آرد سر از جائي که نيست

هر چه بيني در جنون زار عدم پر ميزند
گرد ما هم بال ميريزد بصحرائي که نيست

پيش از آن کز وهم دي آئينه زنگاري کنيد
در نظرها روشن است امروز فردائي که نيست

سجده محمل کش صد قافله عجز است اينجا
اشک بي پا و سرم در سر من پاي من است