ديوان بيدل دهلوي

شام اگر گل کرد (بيدل) پرده دار عيب ماست
صبح اگر خنديد در تجديد کار رحمت است

عمرها در ياد آن گيسو بخود پيچيده ايم
گر همه از پيکر ما سايه بالد مشک بوست

شوق در کار است وضع اين و آن منظور نيست
با نگه هر برگ اين گلشن برنگي آشناست

در غبار دل تسلي گونه ئي داريم و بس
موج را گرد شکست آئينه دار ساحل است

از سر هستي بذوق گريه نتوانم گذشت
تا نمي در چشم دارم خاک اين صحرا گل است

(بيدل) من جنون کيش در حسرت دل جمع
از هر که چاره جستم گفت اين مرض دماغيست

(بيدل) سر اين رشته به تحقيق نه پيوست
در سبحه و زنار جهاني دل و دين داشت

دل را غم وداع تو در خون نشانده بود
حال خوشي نداشت که گويم چه حال داشت

در کمينگاه حسد هر چند سر خارد کسي
طعن مجهولان چو خارش بر سر کل ريخته است

در کشاد کار دعوي پيش بر دم سعي لاف
کس نپرسيد اي کليد وهم کو دندانه ات

اي هستي از قصر غنا افگنده در ويرانه ات
گل کرده از هرموي تو ادبار چيني خانه ات

ميتاز چندين پيش و پس تا آنکه گردي بي نفس
چون اره بايد ريختن در کشمکش دندانه ات

اي خلوت آراي عدم تا کي بفهم خود ستم
افگنده شغل عيش و غم بيرون در افسانه ات

سرمه در کار زبان کردي ز مژگان شرم دار
چند روزي شد که من پر بيصدا مي بينمت

ذره ئي در دشت امکان از هوس آزاد نيست
صبح و شام اينجا غبار کاروان مطلب است

باز وحشي جلوه ئي در ديده جولان کرد و رفت
از غبارم دست برهم سوده سامان کرد و رفت

ره نورد عجز را سعي قدم در کار نيست
شمع را سير گريبان نيز از خود رفتن است

(بيدل) از بس در شکنج لاغري فرسوده ايم
ناله و داغ دل خون گشته طوق و گردن است

جبهه ام فرش سجود اهل تسليم است و بس
قامتي در هر کجا خم گشت محراب من است

عمر رفت و ما همان در سعي پردازد ليم
آخر اين آئينه را با زنگ ميبايد گذشت

بي تو در کنج عدم هم خاک بر سر کرده ايم
دست گرد ما زد اما ني جدا افتاده است

با شکست رگ (بيدل) کرده ام جولان عجز
رفتن از خويشم قدم در هيچ جا ننهاده است

خاک برسر کرد خلقي را غرور بام و در
نقش پا بايست طاق اين بناي پست بست

دل عبث در بند تمکين خون طاقت مي خورد
اي خوشان مينا که ياد استقامت سنگ اوست

عضو عضوم را خيالش مرغ دست آموز است
گر کند پرواز رنگم چون حنا در چنگ اوست