ديوان بيدل دهلوي

گرچه با هر رنگ از صافي يک آهنگ است آب
در دم تيغت ز خون خلق بيرنگ است آب

حرف ارباب نصيحت بر دل گرم آفت است
شيشه چون در آتش افتد بر سرش سنگ است آب

در طلسم حيرت اين بحر يک وارسته نيست
موج هم دارد گره بر بال پرواز از حباب

عجب که رشته پروين زهم نمي گسلد
چنين که از عرق روي اوست در تب و تاب

نفس چه واکشد از پرده توهم ما
که ساز در دل خاک است و بر هوا مضراب

مسايل مفتيان شنيدم به پشت و روي ورق رسيدم
تصرف مال غصب ديدم حلال در دل حرام بر لب

جنون چندين هزار شهرت فسرد در جيب سينه چاکي
کسي نشد محرم صدائي ازين نگين هاي نام بر لب

رقم زدم بر تبسم گل ز ساعد چين در آستينت
قلم کشيدم بموج گوهر ازان خط مشکفام بر لب

دل آنقدر گريست که غم هم بسيل رفت
آتش در آب غوطه زد از اشک اين کباب

در تماشاگاه بوي گل نگه را بار نيست
آب ده چشم هوس اي شبنم از سير نقاب

زاستقبال و حال اين امل کيشان چه ميپرسي
قدح در دست فردا نيست بي رنج خمار امشب

زبزم وصل دور افگند فکر جنت و حورت
کجا خوابيدي اي غافل در آغوش است يار امشب

هر کجا بي رويت از چشمم برون ميگردد آب
گر همه در پرده خار است خون ميگردد آب

روز ما شب گشت و ما پي اختيار گريه ايم
هر که در دود افتد از چشمش برون ميگردد آب

جز سعي مرگ صيقل زنگار طبع نيست
اين شعله را شبي است که دارد سحر در آب

آرزوي دل چو اشک از چشم ما افتاده است
مدعا چون سايه ئي در پيش پا افتاده است

بسکه کردم مشق وحشت در دبستان جنون
شخصم از سيه چو کلک از خط جدا افتاده است

شبنم گلزار حيرت را نشت و خاست نيست
اشک من در هر کجا افتاد وا افتاده است

نيست در دشت طلب با کعبه ما را احتياج
سجده گاه ماست هر جا نقش پا افتاده است

کردن تسليم در هر عضو ما آماده است
شمع اين کاشانه را از سر بريدن باک نيست

زين کدورت رنگ بنيادي که داري در نظر
سايه مي بيني نمي فهمي که نورت زير پاست

زندگي (بيدل) دليل منزل آرام نيست
چون نفس در زير پا دل دارم و دل آتش است

آن شعله که در دل شرر عشق و هوس ريخت
کرد نفسي بود که رنگ همه کس ريخت

بي گداز خويش بايد دست شست از اعتبار
هر که در خود ميزند آتش چراغ محفل است

از تلاش عافيت بگذر که در درياي عشق
هر کجا بيدست و پائي جلوه گر شد ساحل است