ديوان بيدل دهلوي

چو ماهي خاخار طبع در کار است و ما غافل
که بر امواج پوشانده است گردون جوشن ما را

در خور هر کسوت اينجا تار و پود ديگر است
بر نواي ني متن ما شوره جولاه را

در حرم گه شيخ و گاهي راهب بتخانه ايم
هر کجا باشيم (بيدل) يک صنم داريم ما

سبکتاز است شوق اما من آن سنگ زمينگيرم
که در رنگ شرر از خويش خالي ميکنم جا را

سراغ نقش قدم (بيدل) از هوا نکند کس
زخاک جو سر در زير پا نشسته ما را

چو جوشد افسردگي زدوران حذر زامداد اهل احسان
که ابر در موسم زمستان نمي کند غير ژاله پيدا

نظر بر کجروان از راستان بيش است گردون را
که خاتم بيشتر در دل نشاند نقش واژون را

چرا مجنون ما را در پريشاني وطن نبود
که از چشم غزالان خانه بر دوش است صحرا را

بهر مژگان زدن سامان صد ميخانه مستي کن
که خط جوشيد و در ساغر گرفت آن حسن ميگونرا

سجود سايه از آفات دارد ايمني (بيدل)
تو هم گر عافيت خواهي نهان کن در جبين خود را

به برق ناله آتش در بهار رنگ و بو افگن
چو شبنم آبروئي نيست اينجا چشم گريان را

ز محو جلوه ات شوخي سرموئي نمي بالد
نگه در ديده آئينه خون شد چشم حيران را

صد رنگ آه حسرت پيچيده ايم در دل
اين ناز و آن نياز است از ما بپاي مطرب

پرتو حسن تو هرجا شد نقاب افکن در آب
گشت از هر موج شمع حسرتي روشن دراب

در محيط عمر جان را رهزني جز جسم نيست
غرقه را پيراهن خود بس بود دشمن دراب

تا توان در شعله کردن ريشه دود سپند
چون حباب از تخم ما سهل است باليدن دراب

خار و خس را مينشاند شعله در خاک سياه
عاقبت اهل هوس را مي کند رسوا شراب

چون لب ساحل نصيب ما همان خميازه است
گر همه در کام ما ريزند يک دريا شراب

يک گهر دل در گره بند و محيط ناز باش
اينقدر مي خواهد از جمعيت اسباب آب

عمرها شد (بيدل) از خود ميرويم و چاره نيست
گوهر غلطان ما را دارد سر در آب آب

سوز دل چون شمعم از افسردگيها شد عرق
آنچه آتش بود در چشمم کنون مي گردد آب

بي لطافت نيست از بس وحشت آهنگ است آب
گر در راحت زنده همچون گهر سنگ است آب

دو ري مرکز جهاني راست تکليف نزاع
تا جدا از سنگ شد با شعله در جنگ است آب

آبرو نتوان به پيش ناکسان چون شمع ريخت
اي طمع شرمي که اينجا شعله در چنگ است آب

تا زند فال گهر بي تابي آهنگ است آب
نعل در آتش بجست و جوي اين رنگست آب