ويس و رامين

نگارا تا تو باشي مانده در راه
هوا جوي تو باشد مانده در چاه

سزد گر خواب در چشمم نيايد
سزد گر صبر در جانم نپايد

به دريا در که يارد بود مادام
به دوزخ در که آرد کرد آرام

گهي در صيدگه با تير و خنجر
گهي در بزمگه با رود و ساغر

يکي چون گل که بر وي مشک بيزد
يکي چون در که در وي باده ريزد

نه آنم من که در دام تو آيم
چنين بي رنج در کام تو آيم

گل خوشبوي را در دل بکشتم
که با گل من هميشه در بهشتم

کنون پيشم هميشه گل به بارست
گهم در دست و گاهم در کنارست

ز تخت زر مرا در خاک افگند
خسک در راه صبر من پراگند

وگر تو خانه کردي در کهستان
کهن خانه مکن در مرو ويران

سپه در ره شده همچون حصاري
حصاري گشته در وي هر شکاري

دبير از جادوي چون ديدگانش
سخن چون در و شکر در دهانش

ز ماهي در محاق مهر پنهان
به ماهي در سپهر کام تابان

ز ياقوتي به چاهي در بمانده
به ياقوتي به تاجي در نشانده

ز دريايي شده بي در و بي آب
به دريايي پر آب و در خوشاب

ز جاني در عذاب و رنج و سختي
به جاني در هواي نيک بختي

ز طبعي در هوا بيدار گشته
به طبعي در هوا بيزار گشته

ز ما ماند به گيتي در فسانه
در آن گيتي خداي جاودانه

نيابد خواب در گرما همه کس
در آتش چون شود راحت مرا بس

چنان در هجر بر من بگذرد روز
که در صحرا بر آهو بگذرد يوز

منم سنگينه دل در مهرباني
وفا در وي چو نقش جاوداني

کجا در عشق همواره چنينم
بدان شادم که در خوابت ببينم

اگر يزدان بود در حشر داور
نماند در وفايم رنج بي بر

در مهر تو بر من او گشادست
وفا در جان من هم او نهادست

منم بيمار و نالان در شب تار
که در شب بيش باشد درد بيمار