167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان بيدل دهلوي
خنده در بار است چون گل کاروان زخم را
يکدو نفس ناله شو و از دل ديوانه برا
پيش پا ديدن نشد مانع خيال دور را
بي بال و پر اسيريم آه از رهائي ما
اينکه هر سو ميرويم از خويش رم داريم ما
در خانه ئي که نيست همين بس پلاس ما
به که بر رويتو باشد چشم ما حيران ما
چون نفس دل هم اگر تنگي کند از دل برا
کاي بخود وامانده در هر رنگ ازين محفل برا
گشت اجابت از ادب در کف ما دعاي ما
رو بعرق نهفت و رفت زندگي از حياي ما
هر قدم آه مي کشد آبله در قفاي ما
که گرد ساحلي زين بحر بي پايان شود پيدا
وگر پيدا تواند گشت بال افشان شود پيدا
زچشم خود جهان يک دشت سيلاب است شبنم را
گذر در چشم خورشيد جهان تا بست شبنم را
مشوران اي جنون اين شعله زنجير در پا را
شانه زن گيسو سحر انشا کن از شبهاي ما
تا کجا رفته است از خود شوق بي پرواي ما
بايدت از شوق زد چون سبزه بر سر تيغ را
ميکشد همچون نيام آسوده در بر تيغ را
از شرر دايم چراغان در دل است اين سنگ را
توان گر پاي تا سر اشک شد نتوان چکيد اينجا
از نگين کنده خوش در گور کردي نام را
عنان گيريد اين آتش بعالم افگن ما را