ديوان بيدل دهلوي

در محفل ما و منم محو صفير هر صدا
نم خورده ساز وحشتم زين نغمه هاي تر صدا

در کاروان وهم وظن ني غربت است و ني وطن
خلقي زگرد ما و من بستست محمل بر صدا

آخر درين بزم تعب افسانه ماند و رفت شب
از بس بخشکي زد طرب مي گشت در ساغر صدا

آسان نبود اي بيخبر از شوق دل بردن اثر
در خود شکستم آنقدر کاين صفحه زد مسطر صدا

(بيدل) بخود نازنده ام صبح قيامت خنده ام
کز شور نظم افگنده ام در گوشهاي کر صدا

فلک در گردش پرکار گم کرده است آرامش
جهان تا سر برون آورد غير از پا نشد پيدا

دو روزي فرصت آموزد درود مصطفي ما را
که پيش از مرگ در دنيا بيامرزد خدا ما را

نفس واري اگر در دل خزد اميد آسودن
که زير آسمان پيدا نشد جا هيچ جا ما را

بعرياني کسي آگه نبود از حال ما (بيدل)
چه رسوائي که آمد پيش در زير قبا ما را

حريصان را نباشد محنت از حمالي دنيا
گراني کم رسد از بار در هم دوش ماهي را

مي ئي در چشم دارم الوداع اي رنج مخموري
که امشب موج اشکي برده ام تا دامن مينا

زنفي ما و من اثبات حق در گوش مي آيد
نواي طرفه ئي دارد شکست رنگ باطلها

کنار عافيت گم بود در بحر طلب (بيدل)
شکست از موج ما گل کرد بيرون ريخت ساحلها

زبس جوش اثر زد از تب شوق تو ياربها
فلک در شعله خفت از شوخي تبخال کوکبها

بچندين حسرت از وضع خموش دل نيم ايمن
که اين يکقطره خون در خود فرو برده است طوفانها

مبادا از سرم کم سايه سوداي گيسويت
چو مو نشو و نمائي ديده ام در پرده شبها

نقش پا گل کرده ايم اما درين عبرت سرا
هر که در فکر عدم افتد گريبانيم ما

تا کنم تمهيد آغوشي دل از جا رفته است
در کشودن شهپر پرواز بود اين خانه را

زندگي در بند و قيد رسم و عادت مردن است
دست دست تست بشکن اين طلسم ننگ را

چو هوا زهستي مبهمي بتأملي زده ام خمي
گره حقيقت شبنمي بشکاف و در دل من درا

ناله در پرواز دارد کوشش ما چون سپند
کز گداز بال و پروا مي شود منقار ما

سخن شد داغ دل چون شمع از آتش بيانيها
معاني مرد در دوران ما از سکته خوانيها

(بيدل) از اقبال عجز در همه جا چيده است
آبله و نقش پا افسر و اورنگ ما

غم مستقبل و ماضيست کانرا حال مي نامي
نقابي در ميانست از غبار پيش و پس اينجا

شدي پيرو همان در بند غفلت ميکني جانرا
به پشت خم کشي تا کي چو گردون بار امکانرا