ديوان بيدل دهلوي

چو اشک از کلفت پندار هستي در گره بودم
چکيدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها

تو راحت بسمل و غافل که در وحشتگه امکان
چو شمع از جاده ميجوشد پر پرواز منزلها

چو صبح آنجا که خاک آستانش در خيال آيد
همه گر رنگ ميگردم که گردون ميکند ما را

کسي تا چند (بيدل) کلفت تعمير بردارد
فشار بام و در از خانه بيرون ميکند ما را

مرا از پيچ و تاب گردباد اين نکته شد روشن
که در راه طلب معراج دامانست چيدنها

جوش زخمم داد سر در صبح محشر تيغ را
کرد خون گرم من بال سمندر تيغ را

مشو ايمن زتزوير قد خم گشته زاهد
که پيش از تير در پرواز مي بينم کمانش را

مداراي حسود از کينه جوئيها بتر باشد
خطر در آب تيغ از قعر کم نبود کرانش را

زند گر شمع با حسن تو لاف گرم بازاري
بآهي ميتوانم قفل بر در زد دکانش را

باين فطرت که در فکر سراغ خود گمم (بيدل)
چه خواهم گفت اگر حيرت زمن پرسد نشانش را

درين دريا دل هر قطره گوهر در گره دارد
اگر بر روي آب آيد همان (بيدل) شود پيدا

بفسون حاجت هرزه دو در جرأتي نکشوده ام
زحيا رسيده بگوش من که عرق کن آبله پا بيا

تو چو شمع در بر انجمن بهوس ستمکش سوختن کف پا
نشسته براه سرکه بلغز و جانب ما بيا

تا قيامت گردش افلاک در کار است و بس
کس نفهميد اينکه ميگردد چه رنگ است آسيا

آسمان هم تا کجا در فکر مردم تگ زند
بسکه روزي خوار بسيار است دنگ است آسيا

ني زمينت عافيتگاه است ني چرخ بلند
تا چه خواهي طرف بست آخر در سنگ است آسيا

شکست آرزو زين بيش نتوان در گره بستن
گران جاني زهر سو بر دل ما زد دل ما را

در دماغ شوق دود حسرتي پيچيده است
کيست جز تيغ تو تا فهمد چه سر داريم ما

چون طبيعت هاي زن گل کرده گير آثار ننگ
در فسوس مال و زر گر دست سايد مرد را

گر همه مخمل شود خواب بهار اينجا تراست
سايه گل پر عرق ريز است در گلزار ما

در خور هر سطر (بيدل) بايد از خود رفتني
جاده ها بسته است بر سر قاصد از طومار ما

سفيد از حسرت اين انتظار است استخوان من
که يارب ناوکت در کوچه دل کي نهد پا را

پيچ و تاب خشک دارد در کمين ما و منت
بر صرير خامه تاري بسته گير از نالها

شکوه ات از هر که باشد به که در دل خون شود
شرم کن زان لب که گردد محضر تبخالها

در عالمي که با خود رنگي نبود ما را
بوديم هر چه بوديم او وانمود ما را