ديوان بيدل دهلوي

بهوش آ تا باين آهنگ مالم گوش تمييزت
که در چشم غلط بينت چه پنهاني است پيدا را

باين کثرت نمائي غافل از وحدت مشو (بيدل)
خيال آئينه ها در پيش دارد شخص تنها را

از کمال ما چه ميپرسي که چون آه حباب
در خود آتش ميزنيم از بس اثر داريم ما

هيچ آهي سر نزد کز ما گدازي گل نکرد
همچو دل در آب گرديدن جگر داريم ما

بسکه چون گل پرده ها بر پرده شد سامان مرا
پيرهن در جلوه آيم گر کني عريان مرا

زين سبکساري که در هر صفحه نقشم زايل است
عشق ترسم محو سازد از دل ياران مرا

داغ هم در سينه ام بي حسرت ديدار نيست
چشم مجنون نقش پا بوده است هامون مرا

زدل در هر طپيدن عالم ديگر تماشا کن
مکرر نيست گر صد بار گويد شيشه قلقل را

شبستان جهان و سايه دولت چه فخر است اين
مگر در چشم خفاش آشيان بندد هما اينجا

بگوشم از تب و تاب نفس آواز مي آيد
که گر صد سال نالي بر در دل نيست جا اينجا

دو تا گشتيم در انديشه يک سجده پيشاني
براه دوست خاتم کرد ما را بي نگيني ها

زمين تا آسمان ايثار عام آنگاه نوميدي
برو بيم از در باز کرم اين گرد تهمت را

براه فرصت از گرد خيال افگنده ئي دامي
پري خوانيست کز غفلت کني در شيشه ساعت را

بر اهل فقر تا منعم ننازد از گران قدري
ترازو در نظر سرکوب تمکين کرد خفت را

زنام مي زبانم مست و بيخود در دهان افتد
نگاهم رنگ مي پيدا کند از ديدن مينا

مسيح وقت اکر کس باده را خواند عجب نبود
که هر دم باده جان تازه بخشد در تن مينا

(بيدل) ازين کف غبار کز دل خاک جسته ايم
پرده در تحير است گفت تو و شنيد ما

تا بکي در پرده دارم آه بي تأثير را
از وداع آرزو پر ميدهم اين تير را

تا درين گلزار چون شبنم گذر داريم ما
باده در جام عيش از چشم تر داريم ما

چون صدا هر چند در دام نفس وامانده ايم
از شکست خاطر خود بال و پر داريم ما

شعله ما فال خاکستر زد و آسوده شد
اي هوس بگذر سري در زير پر داريم ما

از دل گر مي توان در کائنات آتش زدن
ساز چندين گلخنيم و يک شرر داريم ما

تسليم عشق بودن مفت است هر چه باشد
ما را چه کار و کو بار در کار و بار عنقا

درين دشت هوس يارب چه گوهر در گره بستم
عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازيها

بخون مي غلطم از انديشه ناز سيه مستي
که چشم شوخ او در جام مي حل کرد افيون را