ديوان انوري

شود زيادت شادي و غم شود نقصان
چو شکر و صبر کني در ميان شادي و غم

اين يکي شب همه شب در غم و انديشه آن
کز کجا وز که و چون کسب کنم پنج درم

وان دگر روز همه روز در آن محنت و بند
که کند وصف لب چون شکر و زلف به خم

قصه تا کي گويم از بس خواب خرگوش خسان
راست چون شيران به شب آتش زده در بيشه ايم

گر ترا شبهت و شکيست در اين داني چه
شبهت و شک ترا حل نکند جز قرآن

گر جهان جمله به بد گفتن من برخيزند
من و اين کنج و به عبرت به جهان در نگران

باز چون باز آمد از اقبال ميمون موکبش
تازه شد چون در سحرگاهان گل از باد بزان

باز چون در ظل عالي رايتش آرام يافت
زنده شد بار دگر چون از صبا شاخ رزان

ايا خورشيد و مه در پيش رايت تيره و تاري
به روز و شب گهي خورشيد و ماهم ثقبه روزن

پس اي سردي و تاريکي که در من هست بازم خر
ازين سردي و تاريکي به اندک پنبه و روغن

سگ خشم و خر شهوت که زبون گيري نيست
تيز دندان تر از اين هر دو در اين خاک کهن

کنم چو فاخته در گردن از سپاس تو طوق
از آنکه هست درين گردن آفرين تو دين

اي فلک قدري که در انگشت قدر و همتت
از شرف مهر فلک زيبد همي مهر نگين

آن نمي بايد که آدم را برون کرد از بهشت
آن همي بايد که با قارون فروشد در زمين

هست در ديده من خوب تر از روي سپيد
روي حرفي که به نوک قلمت گشته سياه

هفت فلک شد گوا که هشت تن از دل
نه ره ده بار در مدح تو سفته

هيچ مي داني که در گيتي ز مرگ بوالحسن
چرخ جز قحط کرم ديگر چه دارد فائده

اي رخ و فرزين نهاده چرخ را در حل و عقد
جز تو کس را اطلاعي نيست بر اسرار او

طبل بدخواه تو در زير گليم حادثه است
تا فلک زد بي نيازي را علم بر بام تو

اي در آن اندازه بزم جان فزايت کاندرو
آفتاب و ماه نو زيبد شراب و جام تو

وام بودت گوهري بر آسمان مه زاسمان
آن رسانيد و شد از وجه دگر در وام تو

چشمت از روي کرم بر انوري باد و مباد
کام او را اعتقاد پاک جز در کام تو

غم اين غمست و بس که ز من فوت مي شود
در بزم صدر عالم رسم سه شنبهي

آن به ترمدوان به موصول وان سه ديگر در هرات
کيست بهتر زين سه عالي موج درياي سخي

اگرچه دم نمي يارم زدن ليکن چنانک آيد
به شوخي مي برم در پيش تو لنگي به رهواري