167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
شاه و درويش هلالي جغتايي
در معني درين سخن سفتند:
از پي جنگ دامنش پرسنگ
کش عجب نازنين جمالي بود
بي مددگار در کمند افتد
اختران لعل در طبق کردند
کان گدا را بود تماشايي
گشت در جام باده شکر ريز
در جواب و سؤال ميگفتند
سرطان را گرفت در قلزم
خاصه در پيش ديده پدران
جلوه گاهش کنار دريا شد
همچو قد عروس در چادر
خواهمش طوق کرد در گردن
خط آن نامه آيت خوبي
تازه گل دسته ايست پنداري
همه را چشم انتظار براه
همه ترکان سياه پوش شدند
مضطرب چون سياهي لشکر
پاي تا سر نهفته در آهن
در سواري چو گرد برخيزد
راستي نيست در جبلت او
در تمناي دوزخ افتادند
از خدنگ اجل هلاک شدند
سخن اوست ورد جان همه
چون نگيرد قرار در خاطر؟
در پذيرش، که ناگزيرست اين
جان حاسد فتاد در ظلمات
تو بمن شعر ديگران خواني
سهل باشد طبيعت موزون
با همايي فتاد در دعوي
تا نبيند عقوبت عقبي
هادي لا اله الا الله
ديوان عرفي شيرازي
آفات نجوم فتنه زا را
بگرفته زآفتاب جا را
عافيت را ببستر اندازد
دوزخي را بکوثر اندازد
همه در نبض مزمر اندازد
موج در نغمه تر اندازد
لرزه در نقش مسطر اندازد
که رو آرو بلشکر اندازد
نيزه در ناف اختر اندازد
ز ره زلف در بر اندازد
آنکه زين پس جدل در اندازد
در ترازوي قيصر اندازد
که بدريا شناور اندازد
فرش در کام اژدر اندازد
عقده در کار رهبر اندازد
سر بهرام صفدر اندازد
در گريبان خاور اندازد
آرزو در برابر اندازد