ديوان انوري

شاد باش اي کف تو مايه صد ابر مطير
دير زي اي در تو جلوه گه چرخ برين

من بنده مدتي است که در پيش خاص و عام
رطب اللسانم از تو آيين و سان تو

چو صد هزار خلايق ز بهر آمدنت
همه دو گوش به در بر، همه دو چشم به راه

تا وقت سحرگه من و او در شب دوشين
بي مشغله و بي غلبه يک دل و يکتاه

چون کرد طمع در ملکي ملکت و تختش
همديد ز بند آهن وهم ديد ز تن چاه

يکي موافق راي تو باد در بد و نيک
دگر مسخر حکم تو باد بي گه و گاه

بسيط اين به مراد تو باد در بد و نيک
محيط آن به رضاي تو باد بي گه و گاه

او برون برد به در مفرش و آورد ستور
محملي بست مرا کرد چو شاهي بر گاه

درشدم جان به طرب رقص کنان در پي بخت
گويي اندر سر من هوش نوايي زد و راه

مدت همنام تو از سعي تيغ و کلک تو
در ثبات عمر تو بي روز محشر يافته

همچو ابناء هنر از بهر حاجت سال و ماه
چرخ را دربان تو چون حله بر در يافته

ناظران علوي و سفلي ز بذل عام تو
بحر و کان را در فراق گوهر و زر يافته

خسروا من بنده در اثناء اين خدمت که هست
گوش و هوش از گوهرش سرمايه کان يافته

ز بيم تيغ تو جز بخت دشمن تو کسي
در آن ديار شبي تا به روز نغنوده

آنکه او در همه دل عشق تو دارد همه وقت
آنکه او با همه کس شکر تو گويد همه جاي

تا نياسود شب و روز جهان از حرکت
روز و شب در طرب و کام و هوا مي آساي

دان که از کناس ناکس در ممالک چاره نيست
حاش لله تا نداري اين سخن را سرسري

در ازاء آن اگر از تو نباشد ياريي
آن نه نان خوردن بود داني چه باشد مدبري

عقل را در هر چه باشي پيشواي خويش ساز
زانکه پيدا او کند بدبختي از نيک اختري

تا به معني هاي بکرش ننگري زيرا که نيست
حيض را در مبدا فطرت گزير از دختري

اينکه پرسد هر زمان آن کون خر اين ريش گاو
کانوري به يا فتوحي در سخن يا سنجري

اي به جايي در سخنداني که نظمت واسطه است
هرکجا شد منتظم عقدي ز چه از ساحري

تا نپنداري که باعث بخل بود او را بدان
در کسي چون ظن بري چيزي کزان باشد بري

در اوصاف تو عاجز گشته ام يارب کجا يابم
کسي کاندر بيابان اين دهد طبع مرا ياري

ز لطف آن کرده اي با جان غمناکم که در شبها
کند با کشتهاي تشنه بارانهاي آذاري