ديوان انوري

گوش گردون بر صرير کلک تو داني ز چيست
زانکه در ترتيب عالم کلک تست او را امام

لطف تو از قهر تو پيدا چو آب اندر زجاج
عفو تو در خشم تو پنهان چو مغز اندر عظام

بدر در اصل لغت ماه تمام آمد وليک
تو نه آن بدري بگويم تو کدامي او کدام

تو تمام با ثباتي باز بدر آسمان
از دو نقصان در تحير از خلف هم از امام

پايه قدر ترا از مه نشان مي خواستم
گفت او تن کي دهد با ما در اين خلقان خيام

سبز خنگ آسمان در زير زرين قدر تست
زان ز ماهش نعل کردستند و از پروين ستام

ابر را گفتم چه گويي در محيط دست او
گفت هان درمي کشي يا نه زبانت را به کام

مي نيارم از ره فکرت رسيدن در تو واي
چون توان بر آسمان آخر شدن از راه بام

آنکه زر شد در مسام کان ز بيم او عرق
مي رود رازش کنون پيشت عرق وار از مسام

تا نه بس گر تو بوي در خدمت اين پادشاه
من همي بينم که زايد توامان جاهت مدام

از فلک با اين همه گرد در همايون خدمتت
مدتي باشم طبيعي چون دگر ياران به کام

نه که در حکم فلک ملک جهان آمد و بس
وان نديدست که چندست و درو چيست حطام

عزم دارد که بجز نام تو هرگز نبرد
تا از او در همه آفاق نشان باشد و نام

در هريکي از بيلک تو چرخ کرده تضمين
از سعد و نحس دولت و دين کارهاي معظم

در جمله ملک و دين را با آن دو زخم مهلک
هر روز تازه گشتي ديگر جراحتي ضم

در نظم اين قصيده چه گر درج کرده ام
يعني حديث خويش کزين سان و زان فنم

تو منتقم نه اي از چه از آنکه در همه عمر
خلاف تو نه مخالف قضا نکرد از بيم

هر آن کمر که نه ازبهر خدمتش زنار
هر آن سخن که نه در شکر نعمتش هذيان

تو آن جهان جلالي که در مراتب ملک
به هرچه از بد و نيک جهان دهي فرمان

چنان ز خواب کند بازشان که کس پس از اين
خيال نيز نبيند به خواب در زيشان

حور و غلمان بر مبارک عقد تو گاه نثار
تحفها برده ز شادي يکدگر را در جنان

يکي چو فندق سيم و يکي چو مهره زر
يکي چو لعل بدخشان يکي چو در عدن

به ابر جود تو در باد خلق را روزي
به باد بذل تو بر باد ملک را خرمن

چرخ را گفتم دليري مي کني در کارها
گفت از خود نه ولي از صولت طغرل تکين

نيست کس را بر جهان منت جز او را گرچه نيست
در عطا منت نهادن سيرت طغرل تکين