ديوان انوري

گر فطيري در تنوري بستم آن دوران گذشت
چرخ از آن سهوم برون آورد چون موي از خمير

به صد لطيفه به بالين من فراز آمد
مرا چو در کف خواب و خمار ديد اسير

قياس باشد از آن راست تر در اين معني
دليل باشد از اين خوبتر بر آن تاثير

به شرح حال در اين حال هيچ حاجت نيست
زبان حال به از من همي کند تقرير

پايه قدر تو جاييست که از حضرت او
چرخ را عقل برون کرد ز در دست انداز

در جهان گرچه مجازست شب و روزت باد
همچو تقدير بحق بر همه کس حکم و جواز

در بني آدم چونان که صوابست خطاست
کو ز خاک است و همه خاک نشيبست و فراز

در همه ملک تو انگشت به کاهي نبرم
تا نيابم ز رضاي تو به صد گونه جواز

دهر و دوران در نهاد خويش از آن عالي ترند
کز سر تهمت منجمشان بپيمايد به طاس

در لباس سايه و نور زمان عقلش بديد
گفت با خود اي عجب نعم البدن بئس اللباس

ختم شد بر تو سخا چونان که بر من شد سخن
اين سخن در روي گردون هم بگويم بي هراس

دور نبود کاين زمان بر وفق اين دعوي که رفت
در دماغش خود شهادت را همي گردد عطاس

از چه خيزد در سخن حشو از خطا بيني طبع
وز چه خيزد پرزه بر ديبا ز ناجنسي لاس

آسمان از مجلست بفکندش از روي حسد
تا ز ناکامي نفس در حلق او شد چون خسک

جان خصم از تير سيمرغ افکنت بر شاخ عمر
باد لرزان در برش چون جان گنجشک از پفک

شد آنکه دشمن تو داشت گربه در انبان
کنون گهست که با سگ درون شود به جوال

جهد آن کن که در اين حادثه و درد گران
دور باشي ز تهور که ندارند به فال

که دال نيز چو ذال است در کتابت ليک
به ششصد و نود و شش کمست دال از ذال

اي کرده درد عشق تو اشکم به خون بدل
وي يازدم سرشته به مهر تو در ازل

سبزه چون دست به هم درزند اندر صحرا
لاله را پاي به گل در شود اندر منهل

ميل اطفال نبات از جهت قوت و قوت
کرده يک روي بر اعلي و دگر در اسفل

هرچه در مدح تو گويم همه داني که رواست
چيست کان بر تو روا نيست مگر عزوجل

سايه اي نه که شود از رخ خورشيد خجل
سايه اي نه که بود بر در خورشيد ذليل

نه سر امر تو در پيش ز شرم تغيير
نه رخ راي تو بي رنگ ز ننگ تبديل

خصم اگر در پي ديوار حسد لافي زد
زان سعايت چه ترا، کم مکن از سعي جميل