ديوان انوري

جامه جنگ تو يک دور همي گشت که خصم
نطفه را در رحم از جمله ايتام گرفت

صبح ملکي که نه در مشرق حزم تو دميد
تا برآمد چو شفق پس روي شام گرفت

از براي پاسبان قصر او يعني زحل
در نه اقليم فلک تا روز هر شب سور باد

هرکجا گنجي نهد در کان و دريا آفتاب
مه که بيت المال او دارد ترا گنجور باد

هرکرا در سر نه از جام وفاقت مستي است
جانش از درد اجل تا جاودان مخمور باد

وهم با وصف تو چون خورشيد و خفاشند راست
در چنين حيرت گرش سهوي فتد معذور باد

تاکه بر هر هفت کشور سايه شان شامل شود
نشو در بلخ و هري و مرو و نيشابور باد

وز ياد کرد تير و کمان تو جان خصم
دايم چو در کمان فلک جرم تير باد

هميشه تا به جهان در کمي و افزونيست
حسود جاه تو کم باد و جاهت افزون باد

هميشه تا به جهان در کمي و افزونيست
عدوي ملک تو کم باد و ملکت افزون باد

در هيچ کار بي تو فلک را مباد خوض
پس گر بود نخست رضاي تو جسته باد

روزي که عنف و خشم شد از ياد چرخ را
آتش ز کارزار تو در چنبر اوفتاد

تير گردون کيست باري در همه روي زمين
کو به ديوان قدر يک حرف بر دفتر کشد

اي شاه نشاني که ز عدل تو جهان را
در وصف نيايد که چه بختي به درآمد

اي ملک ستاني که ز درگاه تو برخاست
هر مرغ که در عرصه ملکي به پر آمد

هر نور و نظامي که درآمد ز در من
از جود تو آمد نه ز جاي دگر آمد

اقران مرا زر ز طمع بيش تو دادي
زان در تو سخنشان همه چون آب زر آمد

نظمي که در احوال من آمد همه وقتي
از فضل تو آمد نه ز فضل و هنر آمد

تا در مثل آرند که اندر سفر عمر
جان مرکب و دم زاد و جهان رهگذر آمد

در دين چو اعتصام به حبل متين کنند
آن به که مطلع سخن از رکن دين کنند

يا در آن حورا نسب کودک شروعي مي کند
کز تصنع گه مخطط گاه امرد مي رود

يا همي گويد چرا در کل انسان بر دوام
از تحرک ميل و تحريک مجدد مي رود

دست اورا در سخا تشبيه مي کردم به ابر
عقل گفت اين اصل باري ناممهد مي رود

ختم شد بر گوهر تو همچو مردي مردمي
در تو اين دعوي به صد برهان مؤکد مي رود

دور نبود کين زمان در مجلس حکم قضا
بر زبان چرخ و اختر لفظ اشهد مي رود