ديوان انوري

چو کس واقف نمي گردد همي بر سر کار او
همين بندم دل آخر به که در کار دگر بندم

چو آمدي مرو از نزد من که در همه عمر
به بوسه با لب لعلت شمارها دارم

مرا ز ياد مبر آن مبين که در رخ و چشم
ز گوش و گردن تو يادگارها دارم

با آنکه به هر فرصت صد نکته دراندازم
هم در تو نمي گيرد چه سرد دمي دارم

داري خبر که در غمت از خود خبر ندارم
وز تو بجز غم تو نصيبي دگر ندارم

هستم به خاک پاي و به جان و سرت به حالي
کامروز در غم تو سر پاي و سر ندارم

دردا که بر اميد وصال تو در فراقت
از من اثر نماند و ز وصلت اثر ندارم

اي جان و دل ببرده و در پرده خوش نشسته
هان تا ز روي راز نهان پرده برندارم

بشکست غمت پشتم با اين همه عزم آنست
تا جان بودم در تن روي از تو نگردانم

زين بيش ممان در غم خويشم که از اين پس
داني که اگر بي تو بمانم بنمانم

اگر دستي نهم بر تو نهادم دست بر ملکي
وگرنه بي تو تنگ آيد همه آفاق در پايم

دلم در عشق تو خون شد خروش من به گردون شد
اميد من دگرگون شد دريغا روزگار من

در کوي تو به بوي تو جان مي دهم چو باد
گر بوي تو به من بدهد خاک کوي تو

شاد آن زمان شوي که مرا در غمي ببيني
غم طبع شد مرا چو به غم خوردنم تو شادي

در طالعم ز کس چو وفا نيست از تو ماند
از مادر زمانه به هر طالعي که زادي

اي در ميان کار کشيده به يک رهم را
واجب چنان کند که چنين بر کران نباشي

در کار من نظر کن بر حال من ببخشاي
تا چند بي وفايي تا کي ز بدگماني

باختم در نرد عشقت اين جهان و آن جهان
چون همه درباختم با من دغا تا کي کني

گويي بدان ميارم کز بد بتر کنم من
من زين سخن نه لنگم تو با که در کجايي

در عذر و گره موي ببند و بگشاي
که پذيراي گره شد تنم از مويه چو موي

اي شده پاي دلم آبله در جستن تو
چون به دست آمديم دل بنه و جست مجوي

ز غايت کرم اندر کلام تو ني نيست
در اعتقاد تو ضد است نون مگر يي را

به هيچ لفظ تو نون هم به يي نپيوندد
وجود نيست مگر در ضمير تو ني را

يک ناله که کلک تو کند در مدد ملک
آنجا که عدو جلوه دهد بخت دژم را

حساد ترا در بدن از خوف تو خون نيست
ور هست چنان نيست که اصناف امم را