ويس و رامين

رسولاني که از دل راه جستند
همي در چشم يا در دل نشستند

کرا در دل فروزد مهر آتش
زبان گرددش در گفتار سرکش

تو باشي نيز بانو در کهستان
چو باشد ويس بانو در خراسان

چنين بود او چه در مرو و چه در راه
ازو خرم نشد روزي شهنشاه

تو در هر دل ز خوبي گوهر آري
تو در هر جان ز خوشي شکر آري

دو گيسو در برافگنده کمندش
پري در زير آن هر دو پرندش

کجا تا آن بود در آب و در نم
بود همواره بند شاه محکم

به چشمش در بماند آن دلبر خويش
چو دينار کسان در چشم درويش

اگر گردم به رامش در گلستان
به گمره گشته مانم در بيابان

به شب در بستر و بالين ديبا
تو گويي غرقه ام در ژرف دريا

دلم افتاد در مهرت به ناکام
شتابان همچو گوري مانده در دام

همش در تخمه پرمايه ست گوهر
همش در گنج شهوارست جوهر

گمان کردي به رنج اندر سهي سرو
تو پنداري که در چاهي نه در مرو

در آب اشک او دو چشم بي خواب
نکوتر بود از نرگس که در آب

هنوز آن بوي خوش زان پيکر نغز
مرا ماندست در بيني و در مغز

مرا بود آن سخن در گوش چونان
که در دل رفته زهرآلوده پيکان

به شادي ويس را بد شاه در بر
چو رامين را دو هفته ماه در بر

ز تنگي دوست را در بر گرفتن
دو تن بودند در بستر چو يک تن

چو در ميدان شادي سرکشي کرد
کليد کام در قفل خوشي کرد

در خانه کنون بستن چه سودست
که دزدم هرچه در خانه ربودست

مرا آن طشت زرين نيست در خور
که دشمن خون من ريزد درو در

کنونم زور لختي در تن آمد
نشاط تندرستي در من آمد

گهي در خانه زلف و جام مي گير
گهي در دشت مرغان گير و نخچير

نه در رزمت بود انباز و ياور
نه در بزمت بود خورشيد انور

همي شد پيگ در پيش شهنشاه
شهنشه از قفاي پيگ در راه