ديوان اوحدي مراغي

ز پيش خورد غم خوردنت خداي و تو دايم
در آن هوس که : نويسي حديث خوردم و خوردي

زر غول مرد باشد و زن غل گردنش
در غل غول باشي، تا با زن و زري

روزي که ياران دگر، از دور کردندي نظر
از خيبر و باروش در، کندي، زهي زور آوري

راي تو جفت تير شد، چون مهر عالم گير شد
عقل بلندت پير شد، در کار معني گستري

من بسته بند توام، خاک دو فرزند توام
در عهد و پيوند توام، با داغ و طوق قنبري

گفتم که : اي گذشته، ما را به غصه هشته
آه! از کجات پرسم: چوني و در چه کاري؟

روحش به راز با من، مي گفت باز با من:
کاي در وصال و هجران حق تو حق ياري

دل در جهان مبند، که بي جرعه هاي زهر
کس شربتي نمي خورد، از دست او، هني

واعظت گولست و ميدانم که: از ره دور گردي
رهبرت غولست و ميدانم که: در وادي بماني

کرده اي با خود حساب آنکه: چون مالم فزون شد
در مراد دل بمانم شاد و آخر هم نماني

هرکه در دنيا به رنج آمد، ز بهر راحت تن
زندگاني مي دهد بر باد بهر زندگاني

مرد را گفت و قدم بايد، تو خود يکباره گفتي
خلق را در سر زبان بايد، تو خود يکسر زباني

بي زر اندر خانه ننشاني شبي کس را و عمري
هست تا در ملک ايزد مي نشيني رايگاني

گرچه جان در پاي ياران کرده ام، از راه صورت
کس نکرد آهنگ جانم، غير از آن ياران جاني

ترا از آنچه که چون گل در آتشست کسي؟
که جاي خويشتن اندر گل و گلاب کني

ز سر جوان نتواني شد، ار چه در پيري
ز مشک سوده سر خويش را خضاب کني

گرم دور از تو يک ساعت گذر بر حلقه اي افتد
مرا در حلقها جويي و همچون حلقه بربايي

دمي نزديک آن باشد که: گردم در تو ناپيدا
زماني بيم آن باشد که: گردم بي تو سودايي

ز بهر ديدن روي تو بينايي نگه دارم
چه ميگويم؟ نه آن نوري که در گنجي به بينايي

چو در باغ تو از لطفت همان اميد ميباشد
که ناهمواري ما را به لطف خود بپيرايي

ز ما گر خدمتي شايسته حضرت نمي آيد
برآن در ثابتيم آخر، نه بي صبريم و هرجايي

چه کافر نعمتي از من تواند در وجود آمد؟
که فيض خوان جود تست، اگر خونم بپالايي

کريما، سر گران بر من مکن، گر کاهلي کردم
ز بهر آنکه در خدمت نميدانم سبک پايي

روي چون در سفر کعبه کنند اهل سلوک
از خود و هستي خود جمله سفر بايد کرد

بوي آن خاک دمي گر برهاند ز عذاب
به نسيم خوش آن روضه در آييم ز خواب