ديوان اوحدي مراغي

ز حال اوحدي ار پرسدت که چيست؟ بگويي
که: در غمت نفسي مي زند چنان که تو داني

از تو آن روز که اميد وفايي دارم
تو در آن روز بکوشي و جفا بيش کني

خلق بي زخم چو قربان غمت مي گردند
آن همه تير چه محتاج که در کيش کني؟

اين سخت گفتنت همه با من ز بهر چيست؟
چون من در آتشم تو چرا جوش ميکني؟

ده شيشه زهر در رگ و پي ميکند مرا
هر جام مي که با دگري نوش ميکني

تبم دادي،نميپرسي که: اي بيمار من چوني؟
دلت چونست در عشق و تو با تيمار من چوني؟

بکار ديگران نيکو ميان بستي، شنيدم من
ببينم تا: چو کار افتد مرا در کار من چوني؟

ترا بر اوحدي چون دل نسوزد چاره آن دانم
که در هجر تو ميسوزد به تنهايي و مسکيني

تو اگر در آب روزي نظري کني بر آن رخ
هوست کجا گذارد که : کسي دگر ببيني؟

سر و دل خواستي از من، اشارت کن، که در ساعت
سرم بر آستان خويش و دل بر آستين بيني

مرا سر گشته و حيران و ناکس گفته اي، آري
تو صاحب دولتي، در حال مسکينان چنين بيني

بهشتي طلعتا، آن چشمه کوثر لبت باشد
که در وي لذت شير و شراب و انگبين بيني

چون سنگ و روست آنکه نشد گرم دل به عشق
در عهد آن نگار مکن ياد سنگ و روي

اي باد، بوي زلف چو چوگان او بيار
تا سر به مژده در کف پايت نهم چو گوي

خواهشي کردم و القصه عنان در پيچيد
به وثاق آمد و پر مشک شد از وي مشکوي

تو در شهري و ما محروم از آن روي
زهي شهر! و زهي رسم! و زهي خوي!

چو اوحدي ز جهان دست حرص کن کوته
که وقت شد که در آن منزل دراز شوي

با چنان بالا و ديدار بهشتي کان تست
از چه ما را کرده اي در دوزخ اي حوري، بگوي

جان و دلي زين جهان دارم اگر زانکه تو
در پي ايني ببر، بر سر آني بگوي

هر دمي قصه ما را چه ز سر ميگيري؟
جان چو در پاي تو کرديم ز سر هيچ مگوي

ني ني، که ازين هر دو جهان جز به رخ او
گر باز شود چشم تو در عين گناهي

يکرنگ شو، اي اوحدي و يکدل و يکتا
در کش قلم و خط به سپيدي و سياهي

ميدان که: سر ما و نشان قدم تست
در کوي تو هر جا که سري بيني و پايي

يک روز به زلف تو در آويزم و رفتم
شک نيست که باشد سر اين رشته به جايي

همي جويم ترا، ليکن چو مي يابم نه در دستي
همي بينم ترا، ليکن چو ميجويم نه پيدايي