ديوان اوحدي مراغي

اي شهر شگرفان را غير از تو اميري نه
بي ياد تو در عالم ذهني و ضميري نه

جز روي تو در عالم من خوب نمي دانم
اي از همه خوبانت مثلي و نظيري نه

تا غمزه شوخت را ديدم، ز دلم دايم
خون مي چکد و در وي پيکاني و تيري نه

گفته بودي که: دلت را به وفا شاد کنم
چون نکردي به چه آوازه در انداخته اي؟

آن سواري تو، که در غارت دل صد نوبت
رخت جان برده و بارم ز خر انداخته اي

ز اوحدي دل سر زلف تو ببر دست و کنون
نيست در زلف تو پيدا، مگر انداخته اي؟

يارب! تو دوش با که به شادي نشسته اي؟
کامروز بي غم از در ما باز جسته اي

با دگري بر غم من عقد وصال بسته اي
ورنه به روي من چرا در همه سال بسته اي؟

مرغ دل مرا، دگر، تا نکند هواي کس
در قفس هواي خود کرده و بال بسته اي

در هوس خيال تو خفتنم آرزو کند
گر چه تو خواب چشم من خود به خيال بسته اي

گر به شمشير فراقم پي کني صد پي روان
در تو پيوندم، که صد رگ با روان پيوسته اي

دشمن من خاک بر سر کرد، تا در کوي خويش
اوحدي را سر به خاک آستان پيوسته اي

چشم تو تيري فگند، گفت: خطا شد دريغ!
تير تو در دل نشست، گو که: خطا کرده اي

در هر چه ديده ام تو پديدار بوده اي
اي کم نموده رخ، که چه بسيار بوده اي

دوش آنچه دزد برد ز ما در ضمان ماست
يا عهده بر تو بود که بيدار بوده اي

التماس بوسه اي کردم شبي، رفتي به خشم
وين نهان عمري برآمد تا در آن پيچيده اي

زاب دهانت مست شد دشمن، که خاکش بر دهن
وآنگه من آشفته در رنج و خمار بوسه اي

آمد به لب جان از غمت، جانا، نميگويي که: ما
تا چند سوزيم اين چنين در انتظار بوسه اي؟

شد کنار من پر از در، ز آب چشم چون گهر
از کنار من چرا دوري، اگر دردانه اي؟

چشمت ز فتنه بين که: به پيش من آورد
در معرضي که زلف تو باشد پسينه اي

ز لعلش بوسه اي جستم، بگفت: آري، بگفتم: کي
بگفت: اي عاشق سرگشته، صبرت نيست هم در پي؟

به کام خود چو پيش آمد ببوسيدم به کام دل
لبي چون لاله در بستان، رخي چون آتش اندر دي

دولت ز در باز آمدي ما را پس از بي دولتي
گر رخ نمودي ترک ما «بعداللتيا واللتي »

هلاک همچو مني در غم تو حيف نباشد؟
من ار ز پاي درآيم چه باک؟ چون تو به دستي

مبين در آينه آن زلف و چهره را، که اگر تو
چنان جمال ببيني کسي دگر نپرستي