ديوان اوحدي مراغي

صد بار بر زانو نهم سر بي رخش هر ساعتي
ناديده خود را در جهان يک بار همزانوي او

در وصل او مشکل رسم، تا زان من داني مرا
چون از من من بگذرم، آنجا بماند اوي او

هر سر مويت، اي پسر، دست گرفته خاطري
در عجبم که: چون بود از همه باز رست تو؟

با همه زيرکي، نگر: صيد تو گشت اوحدي
ور تو تويي، در اوفتد پنجه ازو به شست تو

گر سوي من چنين نگرد چشم مست تو
سر در جهان نهم به غريبي ز دست تو

چون اوحدي ار راهم باشد به در شاهم
يا دولت او خواهم يا داد ز دست تو

دوش گفتي: به دلت در زنم آتش روزي
چه دل؟ اي خرمن دلها شده بر باد از تو

هر آن کس را که ميداني شماري برگرفت از خود
ولي زينها کسي خود در شماري نيست غير از تو

اگر غيري نظر بازي کند با صورت ديگر
مرا منظور در آفاق، باري، نيست غير از تو

چو غم دادي به غم خواران، نيابد کرد تقصيري
که در غم، عاشقان را غم گساري نيست غير از تو

به صيد ما نکند کس هوا و رغبت ازين پس
که داغ دست تو داريم و خانه در حرم تو

بر بام رو تا خلق را در تيره شب روشن شود
ماهي ز طاق آسمان،ماهي ز طرف بام تو

ديشب سلامي کرده اي، چون قدر آن نشناختم
امروز خود را مي کشم در حسرت دشنام تو

از سيم خالي مي کني وز مشک خالي مي زني
اين دامها چند افگني؟ اي اوحدي در دام تو

اکنون که به شيدايي چون اوحدي از غفلت
در دام تو افتادم، جان من و جان تو

تو و من در ميان ما کجا گنجد؟ که اينساعت
تو گرديدي و گرديدم، تو آن من، من آن تو

گمان بردي که برگشتم به جور از آستانت من؟
بلي در حق مسکينان خود اين باشد گمان تو

از آن حشمت که مي بينم نخواهد هيچ کم گشتن
فقيري گر بياسايد زماني در زمان تو

چو دست خود نخواهي کردن اندر گردنم روزي
شبي بگذار تا باشد دو دستم در ميان تو

مرا گفتي: ميان در بند اگر خواهي کنار من
ميان بستم، که دربندم به دست خود ميان تو

بهر جانب ز شوقت چون سگ گم گشته مي گردم
به بوي آنکه در يابم غبار کاروان تو

به دستان اوحدي را کرد چشمت پير مي بينم
سرش را من، که خواهد رفت در پاي جوان تو

چون ز خود نشد خالي هيچ نفس خودبينت
از خدا سفر کردن، در خدا چه داني تو؟

شب چو خفته مي باشي تا به روز در خلوت
گر هدر شودخوني، يا هبا چه داني تو؟

اي که مرد معني را زير خرقه مي جويي
آن کلاه داران را در قبا چه داني تو؟